Schulz

21 mei 2017

Eerst zocht de sociaaldemocratische kandidaat voor het bondskanselierschap de coalitie met de reactionairen van Die Linke, de opvolgers van de DDR-SED. Toen hij daarvoor in de verkiezingen van Saarland machtig werd afgestraft, zocht hij gekweld de schouderklop met de liberalen van de FDP. Geen wonder dat zijn fans, die zijn verhaal over sociale rechtvaardigheid hadden geslikt, de SPD in Sleeswijk-Holstein een rammeling van jewelste gaven. Die afgang – driemaal is toch geen scheepsrecht – kreeg een denderend naspel in de SPD-burcht Noordrijn-Westfalen, waar de sociaaldemocraten vorige zondag werden weggeblazen. Drie keer op rij een nederlaag. Toen hij werd berispt wegens onregelmatigheden die hij als voorzitter van het Europese parlement had begaan, gedroeg de kandidaat zich als een telg van Trump: hij speelde de onschuld die door zijn rivalen werd vermoord. Ondertussen liet hij zich door de jongsocialisten in Tübingen bejubelen (Schulz: ‘Roep eens Martin, Martin!’), ging hij slijmen bij de werkgevers en verdedigde hij zaterdag in de FAZ het Wehrmacht-uniformportret van Helmut Schmidt*, de arrogantste, reactionairste en ongeïnspireerdste kleinburgerlijke SPD-leider uit de naoorlogse geschiedenis. Schmidt, wiens hele intellectuele bagage bestond uit twee van buiten geleerde citaten van Marcus Aurelius, was de SPD’er die met onverholen leedvermaak een einde maakte aan het tijdperk van Willy Brandt, van wie wij dachten dat hij, en niet de betweter, intrigant en ijzervreter Schmidt, het ware toonbeeld was van de SPD. En met zo’n ‘straatvechter’ (de kandidaat over zichzelf) als Schulz, die iedereen een oor aannaait, wil de SPD, die ook in de buitenlandse politiek geen enkel kompas heeft (sinds de sociaaldemocratische ex-bondskanselier Gerhard Schröder voor de ‘loepzuivere democraat’ Poetin werkt weten we niet meer of de SPD nu voor of tegen de Kremlin-baas is) de nationale verkiezingen in september winnen. En zo wordt het zelfs voor de vergevingsgezindste sympathisanten van de SPD en voor elke mens die niet voor infantiel versleten wil worden volslagen onmogelijk om voor de kandidaat of zijn partij te stemmen. Van zo iemand als Schulz wil je zelfs geen nieuwe stofzuiger kopen voor de gehalveerde prijs, want wat voor een kat zit er in de regenboogkleurige zak? Vorwärts, Genossen, de afgrond in!

* De kandidaat betreurt dat een foto van Schmidt in Wehrmacht-tenue recent uit de militaire school van Hamburg werd verwijderd.

Geen liefde of verliefdheid nu ik aan het smeden ben. Hun hitte maakt het ijzer koud.

 

Daar is hij weer

14 mei 2017

‘Ik loop de populisten niet achterna,’ verklaart Bart de Wever, NVA. Kan ook niet als je koploper bent.

 

Een kunsthap(pening)

13 mei 2017

Gisterennamiddag een vernissage in de Radickestraße, Adlershof. Een paar honderd schilderijen in een afgedankte fabriek, verscheidene verdiepingen. Maar toen ik er kort na de officiële opening aankwam, stonden nagenoeg alle kunstminnaars (inclusief de kunstenaars) al buiten in de tuin, rond de gril. Binnen kwam ik toch twee vrouwen van middelbare leeftijd tegen die van een trap afdaalden, van wie er één tegen de andere zei: ‘Es riecht nach Knoblauch, wie schön.’

 

Overleven

4 mei 2017

Door een onderwerp gegrepen zijn? Goed, goed. Maar hoe laat het je los?

 

Gisteren in de S-Bahn schrok iedereen wakker toen een vrouw luidkeels ‘Sandmännchen aus dem Zimmer, es schläft mein Herzchen fein’ begon te zingen.

 

Elke dag ben ik met mijn koets onderweg, alleen op zondag span ik uit, hoewel nooit helemaal. Dat zou heel bevredigend zijn, maar als ik ’s morgens opsta, zijn er altijd nieuwe paarden ingespannen, zonder dat de oude bij het billijke hooi op stal zijn gezet. Ik betwijfel of ik daardoor sneller ga, want de oude paarden, die immers ook moe van het onrecht zijn, vertragen de draf van de verse, en om het overzicht te bewaren moet ik almaar hoger op de bok gaan staan, terwijl ik steeds meer teugels in de hand moet houden en met de top van mijn zweep zelfs niet meer het achterwerk van de voorste dravers raak. Ik moet oppassen dat ik niet onder de wielen beland, want aan het overbrengen van de boodschap is ook het lijfsbehoud verbonden. Om er opgewekt bij te fluiten zou het landschap zijn als ik het nog kon zien.

 

Het (late) paascommando

22 april 2017

Judas me, zodat ik van mijn kruis kan komen.

 

Opgave

18 april 2017

Zo zoeken dat de vondst niet gezocht is.

 

Over zwijgen en brullen

17 april 2017

Mijn essay ‘De Gelaarsde God. Stalin en de aura van de macht’ telt evenveel hoofdstukken als Stalin levensjaren telt. Het eerste en het laatste woord van het boek: nagels. Ik wilde de tiran vastspijkeren in een kist van woorden.

Een paar maanden na de publicatie van mijn Stalin-boek (2003) ontdekte ik dat Albert Camus in ‘De mens in opstand’ (1951) Hitler een gelaarsde Jehova noemt.

Maar Camus’ beoordeling kan qua strekking ook gelden voor Erdoğan en voor de marionetten in regering en parlement die de dictator mogelijk maakten door zichzelf te liquideren.

Camus: ‘De politieke tussenpersonen die in alle samenlevingen de vrijheid garanderen, verdwijnen om plaats te maken voor een gelaarsde Jehova die heerst over massa’s die zwijgen of – wat op hetzelfde neerkomt – leuzen brullen.’