Gisteren in de S-Bahn schrok iedereen wakker toen een vrouw luidkeels ‘Sandmännchen aus dem Zimmer, es schläft mein Herzchen fein’ begon te zingen.

 

Elke dag ben ik met mijn koets onderweg, alleen op zondag span ik uit, hoewel nooit helemaal. Dat zou heel bevredigend zijn, maar als ik ’s morgens opsta, zijn er altijd nieuwe paarden ingespannen, zonder dat de oude bij het billijke hooi op stal zijn gezet. Ik betwijfel of ik daardoor sneller ga, want de oude paarden, die immers ook moe van het onrecht zijn, vertragen de draf van de verse, en om het overzicht te bewaren moet ik almaar hoger op de bok gaan staan, terwijl ik steeds meer teugels in de hand moet houden en met de top van mijn zweep zelfs niet meer het achterwerk van de voorste dravers raak. Ik moet oppassen dat ik niet onder de wielen beland, want aan het overbrengen van de boodschap is ook het lijfsbehoud verbonden. Om er opgewekt bij te fluiten zou het landschap zijn als ik het nog kon zien.

 

Het (late) paascommando

22 april 2017

Judas me, zodat ik van mijn kruis kan komen.

 

Opgave

18 april 2017

Zo zoeken dat de vondst niet gezocht is.

 

Over zwijgen en brullen

17 april 2017

Mijn essay ‘De Gelaarsde God. Stalin en de aura van de macht’ telt evenveel hoofdstukken als Stalin levensjaren telt. Het eerste en het laatste woord van het boek: nagels. Ik wilde de tiran vastspijkeren in een kist van woorden.

Een paar maanden na de publicatie van mijn Stalin-boek (2003) ontdekte ik dat Albert Camus in ‘De mens in opstand’ (1951) Hitler een gelaarsde Jehova noemt.

Maar Camus’ beoordeling kan qua strekking ook gelden voor Erdoğan en voor de marionetten in regering en parlement die de dictator mogelijk maakten door zichzelf te liquideren.

Camus: ‘De politieke tussenpersonen die in alle samenlevingen de vrijheid garanderen, verdwijnen om plaats te maken voor een gelaarsde Jehova die heerst over massa’s die zwijgen of – wat op hetzelfde neerkomt – leuzen brullen.’

 

Vrede vertaald

12 april 2017

Ik heb de indruk dat haast al mijn Duitse gesprekspartners ‘buiten schot blijven’ bedoelen als ze het woord ‘vrede’ in de mond nemen.

 

Eerst haalde ik ‘Der Tagesspiegel’, die in de hal van de Odeon-bioscoop in de Hauptstraβe dagelijks gratis uitligt. Daarna liet ik mijn inktpatroon tegen de helft van het officiële tarief opvullen in de zaak – ‘Bent u een Zwitser?’ – op de hoek van de Dominicusstraβe. Daarna lapte de schoenmaker in de Hauptstraβe de zool van mijn linkerschoen op, meteen, want voor het gemak heb ik alleen het paar dat ik draag. Hij wilde er niets voor hebben als ik naar eigen goeddunken een bedrag in de bus voor het kinderfeest stortte. Maar daarna liet ik de kapper daarnaast toch maar links liggen, uit angst dat hij uit enthousiasme over het relaas van mijn strooptocht mijn haar helemaal af zou scheren, weliswaar gratis, maar toch…

 

Kremlinade

8 april 2017

Nu is verkiezingsassistent Poetin toch niet gelukkig met de bloemen die Trump heeft gestuurd. Had toch liever de pralines van Clinton gehad. Wispelturig kereltje, die Poetin, moet zijn Fabergés zelf maar rapen.

 

Tijdens het schrijven ontwikkel ik een harteloosheid die me week maakt.

 

Santé!

1 april 2017

Toen de moeder van de ‘conservatieve’ Franse presidentskandidaat François Fillon in augustus 2012 overleed, stuurde Poetin zijn Franse vriend een partij Mouton Rothschild van het jaar 1931, het geboortejaar van de dode. Misschien was de kist ruim genoeg om de stoffelijke resten erin te stoppen. за ваше здоровье!