Het land van de glimlach

28 februari 2011

In de inkoopstraat Wangfujing in Peking wordt iedereen opgepikt die er ook maar een beetje vrijheidslievend uitziet.

Het zal wel geen toeval zijn dat er plots een werf in de Wangfujingstraat is geopend die barrières opwerpt tegen de mensenstroom. Het zal ook wel geen toeval zijn dat er plots vier reinigingswagens onafgebroken water sproeien in de Wangfujingstraat.

Glimlachen in de Pekingse Wangfujingstraat is het handelsmerk geworden van het Chinese verzet tegen de dictatuur. Je kunt de mensen wel verbieden om pamfletten uit te delen, maar kun je ze ook oppakken omdat ze naar elkaar glimlachen? Dat is de vraag die nu in Peking rijst.

Guttenberg is een bedrieger

28 februari 2011

Professor in het staatsrecht Oliver Lepsius, universiteit Bayreuth, noemt in het Bayerisches Fernsehen CSU-minister Guttenberg, die zijn doctoraat afgeschreven heeft, een bedrieger.

http://www.youtube.com/watch?v=6cDZuQBtpVA&feature=player_embedded

De zaak KT zu Guttenberg

27 februari 2011

Gisteravond, na een prachtige dag vol zon, een heftige discussie in het S-café, een piepklein cafeetje direct links van de uitgang van S-Bahn-station Friedenau, richting Baumeisterstrasse (in de zomer is het een heerlijke plek om buiten te zitten en de beste pasta van Berlijn te smikkelen op het terras van restaurant Blumenladen).

Deelnemers: GHH (de uitgever van het tijdschrift ‘Hochroth’), Stepan Bender, een Tsjechische documentaire-maker die in 1968 na het neerslaan van de Praagse Lente naar Duitsland vluchtte, en ikzelf.

Onderwerp: de affaire KT zu Guttenberg (zie eerdere berichten), de kwestie van de minister die blijft volhouden dat hij zijn doctoraat niet heeft geplagieerd. Stepan Bender vergeeft hem alles en heeft zelfs compassie met de plagiator, wat wij (GHH en ik) onbegrijpelijk en smakeloos vinden.  GHH is van mening dat Guttenberg als minister voor Merkel op termijn onhoudbaar is en dat hij over enkele dagen, hooguit weken, als ballast wordt uitgegooid. Volgens GHH breit Guttenberg door zijn leugens zelf aan de strik waaraan hij weldra bengelt, tot vreugde van Merkel en anderen die met plezier toezien hoe een gevaarlijke concurrent uit eigen rangen harakiri pleegt.

Volgens GHH heeft BILD-hoofdredacteur Kai Diekmann, die Guttenberg heeft gemaakt, de hoofdletters al klaar liggen waarmee BILD binnenkort Guttenberg als een hete aardappel zal afkoppen: ‘GUTTENBERG, U HEBT ONS ONTGOOCHELD!’ en ‘GUTTENBERG, U HEBT ONS OM DE TUIN GELEID!’

Ik zeg dat ik daar nog niet zo zeker van ben. De christen-democraten hebben ook een beeld naar buiten te verdedigen. Zolang Guttenberg een electoraal trekpaard is, kan hij blijven, dat dicteert de partijraison, helaas. Als blijkt dat Guttenbergs aanwezigheid de partij schaadt, zal hij moeten gaan.

Maar in een belangrijk verkiezingsjaar als 2011 kunnen de christen-democraten niet in het openbaar met getrokken messen over elkaar heen rollen. Al is de verkiezingsuitslag van vorige zondag in Hamburg misschien niet representatief voor wat in andere deelstaten (of nationaal) te gebeuren staat, toch hebben de christen-democraten alle reden om zich zorgen te maken over de meer dan eclatante overwinning van de sociaal-democraten in de Elbe-stad.

PS: Over twee dingen zijn we het allen eens:

1. Guttenberg heeft zijn doctoraat niet zelf geschreven. GHH is ervan overtuigd dat de naam van het bureau dat het karwei voor de minister heeft geklaard al op de ‘desk’ van BILD-chef Diekmann ligt. Vraag: wordt Guttenberg nu ook nog eens gechanteerd?

2. De maatschappelijke sfeer is door de kwestie verziekt.

Ondergang in de Levant

27 februari 2011

Het Vlaams Belang wordt in Tripolis begraven.

Berlijn: de sfeer is verrot

25 februari 2011

Nog nooit heb ik de politieke en maatschappelijke sfeer in een land zo snel zien verrotten als hier in de laatste februariweek van 2011. Het is alsof ik plots in een ander land ben terechtgekomen. En dat allemaal door de affaire Guttenberg. Minister van Defensie zu Guttenberg, CSU, heeft het hele land belogen. Het erge: zijn leugens maken hem populair. Kanselier Merkel, die haar reputatie heeft verspeeld, drukt hem nog vaster in het zadel.

Dat Guttenberg wetenschappelijk plagiaat pleegde, was een individuele dwaasheid. Dat hij daarvoor ‘summa cum laude’ kreeg, is een schande voor de universiteit van Bayreuth. Dat Guttenberg over dit alles ongestraft kan blijven liegen, en dat hij bovendien zijn critici bedreigt met lasterprocessen, is ondraaglijk. De individuele miskleun van een toppoliticus is hier tot een vorm van bedrog ontaard die de hele samenleving heeft aangetast. De boodschap is: het doet er niet toe of je als politicus de waarheid spreekt of liegt, als je maar gesteund wordt door het grote publiek. Guttenberg is de volkse lieveling die nu door de Bild-Zeitung wordt gemaakt.

Merkel was ooit de kanselier van de staatsraison. Op dit moment – 2011 is een cruciaal verkiezingsjaar – is ze tot de slaaf van de partij-raison verworden. Zelfs als Guttenberg nog aftreedt, is het te laat: Merkel heeft haar eer verloren door te zeggen dat ze niet op een wetenschappelijke medewerker, maar op een minister van Defensie een beroep doet. Alsof het daarom gaat.

Zeker, de wetenschappelijke wereld is woest op Guttenberg. Die wereld doorziet zijn bedrog en klaagt het aan. De academische wereld weet: een goed voorbeeld voor de studenten ziet er anders uit. Welke student kan nog voor afschrijven worden gestraft, als een minister die zijn doctoraat voor 70 procent plagieert vrijuit gaat, aan populariteit wint en de steun krijgt van de kanselier?

Maar wat erger is: de rechtsstaat is in zijn kern aangetast. De charlatans snuiven vergenoegd de verrotte atmosfeer. Zelfs als Guttenberg gaat, is het te laat. Terwijl een politieke clown in Libië gaat, voelen de Duitse politieke clowns dat hun uur gekomen is. Wie het nog serieus meent in Duitsland, wordt door de clowns al vierkant uitgelachen.

Ook heel wat serieuze christen-democraten knarsen met de tanden. Ze moeten het aanzien, dat ze allemaal door de ‘Lichtgestalt’ van een bedrieger gegijzeld worden. De deplorabele toestand gaat helemaal op rekening van Angela Merkel, die op het einde van haar termijn de blunder van haar carrière heeft begaan.

PS:

Op het moment dat Guttenberg in Bayreuth aan de rechtsfaculteit studeerde, werd de universiteit met 750.000 euro uit het familiebezit van de Guttenberg-familie gesponsord.

Professor Günter Frankenberg, die aan de universiteit van Frankfurt constitutioneel recht doceert, heeft gezegd dat als Guttenberg blijft beweren dat hij niet opzettelijk met zjjn doctoraat heeft geknoeid, daaruit dwingend geconcludeerd moet worden dat de minister ontoerekeningsvatbaar is.

Politischer Frühling

25 februari 2011

De Duitsers hebben weer een ‘Führer’. Hij heet Karl-Theodor zu Guttenberg, is 39 jaar, baron en christen-democratisch minister van Defensie.

Hij werd betrapt op plagiaat: zijn doctoraat (summa cum laude, Bayreuth, rechtsfaculteit) uit 2006 is grotendeels (zonder bronvermelding) afgeschreven en gesampled. Zelfs de eerste zinnen uit de inleiding van zijn doctoraat zijn niet van hem, maar komen uit een artikel dat een professor jaren geleden in de ‘Frankfurter Allgemeine Zeitung’ publiceerde.

Guttenberg werd vorige en deze week op een cascade van leugens betrapt, maar dat schaadt zijn volkse reputatie niet, integendeel, zijn leugens stuwen zijn populariteit. De volksmond noemt hem een ‘Lichtgestalt’ (‘een stralende verschijning’).

Guttenbergs carrière wordt opgebouwd door Angela Merkel, christen-democratisch bondskanselier, en door ‘Bild-Zeitung’, Guttenbergs handlanger die een plebisciet organiseerde waarin de minister met 87 procent van de lezersstemmen werd gemaand om aan te blijven.

Door de oppositie wordt Guttenberg baron von Münchhausen genoemd. De spotters noemen hem Dr. Googleberg of Dr. Guttenplag. Guttenberg is de gedoodverfde opvolger van bondskanselier Merkel. Berlusconi laat groeten.

Berlijn. Iedereen die ook maar een beetje kritiek heeft op ‘KT’, zoals Karl-Theodor zu Guttenberg door zijn aanhangers wordt genoemd, wordt door het christen-democratische regeringskamp, kanselier Angela Merkel incluis, ongenadig neergesabeld. Guttenberg is de christen-democratische minister van Defensie die het bestond om zelfs de inleiding van zijn doctoraat met een plagiaat uit de ‘Frankfurter Allgemeine Zeitung’ te laten beginnen.

Duitsland heeft wel andere zorgen dan de vraag of de aanhalingstekens in het doctoraat van de minister juist geplaatst zijn, aldus zijn verdedigers in het christen-democratische kamp.

De FAZ is het daarmee niet eens en vindt het meer dan bedenkelijk dat zelfs de gesneuvelde Duitse soldaten in Afghanistan worden opgetrommeld om het academische bedrog van de Duitse minister van Defensie te relativeren.

De FAZ – niet direct een linkse krant – gaf bij het gedrag van Guttenberg en zijn christen-democratische groupies het volgende niet eens zo ironische commentaar:

‘Nu, nu de zonen van Duitsland in Afghanistan hun leven laten, moet men solidair zijn, moet men de rangen sluiten en niet over aanhalingstekens praten. Wie dat toch doet, zoals de kwaliteitspers, wordt in deze retoriek in de buurt van het vaderlandverraad geplaatst. Een merkwaardig taalgebruik uit lang vergane dagen doemt weer op. Wie zou het verbazen als we de volgende keer de parlementsverkiezingen afblazen omdat Duitsland juist weer eens met zware verliezen aan de Hindoekoesj verdedigd wordt – en men werkelijk-waarlijk andere zorgen dan verkiezingen heeft?’

Knelpunt

23 februari 2011

Kun je soeverein voor je afhankelijkheid uitkomen?

s.freud@gmail.com

22 februari 2011

Vandaag vertaalde ik een essay over psychoanalyse van Hans Keilson. Toen ik klaar was wilde ik het stuk in een bijlage naar mezelf mailen, dat is mijn manier om een kopie te maken. Toen ik het mailadres wilde intikken, betrapte ik me erop dat ik Freud als geadresseerde aan het invullen was. Freudiaanser kan het wellicht niet.

Foei

21 februari 2011

Mijn vrienden manen me om van me te laten horen. Ze hebben gelijk. Ik verwaarloos mijn blog, foei. Mijn contact met het thuisfront, ha!

Het is wel geen excuus, maar in de afgelopen dagen heb ik gezwoegd op de vertaling van Hans Keilsons autobiografische schets ‘Daar staat mijn huis’. Het werk is af. Het boekje verschijnt eerstdaags bij uitgeverij Van Gennep. Voor de betekenis van Hans Keilson zie mijn notitie van enige tijd geleden.

Van de gelegenheid en vooral van de sfeer heb ik gebruik gemaakt om het gesprek dat ik in januari met de 101-jarige Hans Keilson had uit te werken. Ik heb als een monnik geleefd, me gevoed met bananen, sardines, eieren, rijst, bietensap, noten en honig, en elke dag met een kleine uitstap naar Zehlendorf voor een espresso (mit Kuchen, hm) bij Lindner. Er was één keer alcohol (in gezelschap, niet in mijn klooster)  en dat is me zoals gewoonlijk niet goed bekomen. Die koning met zijn waterogen zit vastgeroest op zijn troon.

De Filmberlinale is me helemaal ontgaan, maar dat was toch noppes, lees ik overal. De enige film die ik wil zien is een naar ik hoor geslaagde documentaire over de Poetin-prooi Chodorkovsky. Over Poetin schreef ik een vreselijk obsceen gedicht dat voor altijd de deuren van Rusland voor me sluit als ik het publiceer. Ik herlas het onlangs. Het staat in ‘Grimmig heden’ deel twee (werktitel) dat, als alles goed gaat (en waarom zou het dat niet doen?), volgend jaar bij Van Gennep verschijnt.

Er was en is hier veel te doen over de jonge christendemocratische minister van Defensie Guttenberg, die zelfs de twee eerste paragrafen van de inleiding van zijn doctoraat (2006, gepubliceerd in 2009) zonder bronvermelding heeft overgeschreven. Ik vermoed dat zijn doctoraat door een of ander bureau is geproduceerd, want zo dom of brutaal kan toch niemand zijn? In het internet wordt op de site ‘Guttenplag’ naar meer afgeschrevens gespeurd.

Nee, het is niet waar dat ik als een monnik heb geleefd. Ik was zaterdag op het verjaardagsfeestje van de schrijfster Katja Lange-Müller (60) in Wedding. Ze is een van de beste schrijfster (‘Kwaaie schapen’), die ik ken, gepokt en gemazeld in de DDR. Er waren heel wat beroemdheden die ik van gezicht niet ken, de dichter Durs Grünbein was er ook. Om het even, ik ben nooit een groupie geweest. Katja stond als kettingrookster meer buiten dan binnen. Toen ik afscheid nam stond ze buiten aan de deur te rillen (het is hier ferm koud). We praatten een beetje en ze zei me dat ze me, als ik nog eens verhuis en naar Wedding wil komen, ze me ‘als aboriginal’ wil bijstaan bij het vinden van een woning. Ik moet dat maar eens doen, vind ik, hier een paar keren verhuizen. Zo ziet een mens nog eens iets anders dan zijn eigen Tselendorp. Els Snick, de vertaalster van Katja (en mijn ex-collega van de Gentse Hogeschool) was ook van de partij, speciaal overgevlogen voor de gelegenheid. We hadden heel wat bij te praten, ook over Joseph Roth, het onderwerp van haar doctoraat. Ik ken niemand die zoveel weet over Roth als Els, die een en al geestdrift voor haar onderwerp is. Daarna vloog Els naar Wenen, natuurlijk.  

Ik verklapte Katja ook nog dat ik twee woorden uit haar ‘Kwaaie schapen’ heb afgeschreven en heb ondergebracht in mijn ‘Adamiet’, een eerbetoon natuurlijk. Ik zeg er verder niets over, wie er zin in heeft kan ernaar zoeken.

De komende dagen heb ik een zwerfprogramma voor de boeg. Ik kan er niets over zeggen, het behoort tot het bedrijfsgeheim van de journalist die niet al zijn plannen kan openbaren zonder slapende honden wakker te maken en zijn brood te zien verdrogen terwijl het gebakken wordt. Ik zal niet veel in Berlijn zijn, zoveel kan ik er wel over zeggen. Ik weet niet of ik in blogstemming zal zijn, ik zal mijn best doen, zoals op school. In elk geval ben ik blij verbaasd vandaag te zien hoeveel lezers zijn komen blijven piepen op mijn blog, die ik naar het schijnt tien dagen niet heb aangeroerd. Nog eens foei. Maar wees niet ongerust, beste Willy en Jenny!

Morgen – bij leven en welzijn (vroeger zeiden ze, als ’t God belieft) – ga ik in het Adenauerhuis luisteren naar Günter de Bruyn, romancier, ouwe vakrot, eminent kenner van alles wat zich in Berlijn, Brandenburg en Mecklenburg gedurende de laatse duizend jaar heeft afgespeeld. En woensdag leest mijn vriend GHH (uit het S-Bahn-café Friedenau), schrijver en uitgever van het eenmanstijdschrift ‘Hochroth’, in Kreuzberg zijn verzameld werk voor, ik denk dat ik een slaapzak meeneem.

In Berlijn is het beter koud, ik bedoel bitter natuurlijk, maar na al die zoete warmte is dat niet kwaad. Een aangezegde staking van de S-Bahn lijkt afgezegd. Het leven is mooi. Soms ben ik moe, maar voor de rest gezond. Ik slaap elke nacht met het venster open als een roos, werkelijk, zo ga ik er straks ook uitzien als ik niet snel mijn twintig nagels knip. Ik denk dat ik ga douchen.