Het lijkt er wel op alsof de Duitse sociaaldemocratie samen met Poetin zo snel mogelijk de Sovjet-Unie wil herstellen om Duitsland er lid van te maken. Sinds de goedkeuring van de oorlogskredieten in 1914 lijkt de SPD in de loop van haar geschiedenis niet veel bijgeleerd te hebben. In Die Welt van 26 april windt de Berlijnse Ruslandkenner Karl Schlögel zich terecht op over de Poetin-begrijper Matthias Platzeck (SPD, ex-premier van Brandenburg), de beste vriend van SPD-buitenlandminister F.W. Steinmeier (ze zitten vaak samen op het terras van mijn stamcafé Tomasa in Zehlendorf, waar Steinmeier woont), die Oekraïne een mes in de rug steekt door Kiëv de annulatie van de presidentsverkiezingen (25 mei) in een talkshow aan te bevelen. Ik twijfel er niet aan dat Steinmeier (en Gerhard Schroeder natuurlijk) er net zo over denkt.

Zie

http://www.welt.de/print/die_welt/debatte/article127327167/Putin-Freunde-unter-sich.html

 

 

Terwijl vier Duitse diplomaten door Poetins terroristen in Slovjansk gegijzeld, bedreigd en vernederd worden, valt de Duitse ex-bondskanselier Gerhard Schröder (SPD) in Petersburg in de armen van zijn Russische broodheer, die de terroristen (een soort heruitgave van de knokploegen van SA en SS) aanvoert. Geen woord van kritiek uit de SPD-top, integendeel, alleen maar begrip voor Schröder, die samen met Poetin zijn verjaardag viert. Door zijn zwijgen heeft partijgenoot Walter Steinmeier, Duits minister van Buitenlandse Zaken, zichzelf gediskwalificeerd. De Duitse sociaaldemocratische top wordt de handlanger van de buitenlandse criminele vereniging die de Russische regering in feite is. Door Schröder te laten betijen bevindt het Duitse ministerie van Buitenlandse Zaken zich op de rand van het landverraad. Schröder staat op de betaalrol van de Russische gasleverancier Gazprom.

Heilig

27 april 2014

Eigenlijk had ik ook naar Rome willen gaan, want om zo veel idioten samen op een kluit te zien… nee, zo’n kans krijg ik niet meer. Maar goed, naar dat cijfer hoeft dus verder geen statistisch onderzoek meer te worden gedaan, en ja, de stupiditeit is wel degelijk globaal en eeuwig als gods rijk. Werkelijk, zo’n heiligverklaring is een soort postume executie, want je moet eerst dood zijn voor het vonnis wordt uitgevoerd. Intussen hebben we het stadium van de heilige inteelt bereikt, want pausen spreken pausen heilig in de hoop dat de reeks wordt voortgezet. Dat reispaus Johannes-Paulus II in Nicaragua aan de linkse priester Ernesto Cardinal ooit een muilpeer gaf, telt dus niet mee, dat mag, want met dezelfde hand heeft hij tenslotte een gat in het IJzeren Gordijn geslagen. Terloops: wie wil er nu in godsnaam heilig worden verklaard? Om dat te weten moet je dit stuk herlezen of uit je hoofd leren.

Dictatoritis

26 april 2014

Poetin lijdt aan de typische ziekte die dictatoritis heet. Hij begrijpt niet hoe het komt dat niemand van hem houdt. Uit verbolgenheid daarover matigt hij zich het recht aan om de objecten (mensen, landen) die hem afwijzen af te straffen. Dat komt natuurlijk ook omdat hij zich door zijn onafzetbaarheid met Rusland identificeert. Zijn geopolitiek is gesublimeerde frustratie: hij  gijzelt de gedroomde minnares die hem in de kou laat staan. Hij neemt revanche. Stalin ging ook onder leed gebukt, met dit verschil dat hij op mogelijk verraad anticipeerde om het niet te laten gebeuren. Stalin leed onder zijn zelfmedelijden en onder het leed dat hij zich door dat lijden berokkende. Stalin huilde omdat hij de vrienden miste die hij had vermoord, hij nam het hen kwalijk dat ze zijn slachtoffers waren geworden en daarover wond hij zich zo zeer op dat hij ze graag nog een keer postuum had vermoord. Nochtans was Stalin niet aseksueel: hij ging graag op de kaart van de Sovjet-Unie liggen.

Liggen

25 april 2014

Ik lig liever in de goot dan in het stof.

Duitse gaten

25 april 2014

Misschien hebben de Duitse regeerders het wel bij het rechte eind als ze de gaten in hun wegen niet meer dichten. Straks boort Poetin er nog een paar bij. Die kunnen dan, als de slag gestreden is, misschien door de Chinezen worden opgevuld.

Cursiefjes

21 april 2014

Door de seriële lectuur van cursiefjes als die van Carmiggelt heb ik de neiging om te roepen, zeker als het een zwak broertje is: ‘Kop op cursiefje, word Romein,’ zeker ook omdat ik gisteren op tv met een schuin oog naar ‘Gladiator’ keek.

Poetin is een pathologische leugenaar. Hij kan zich nu zelfs al permitteren om daarvoor uit te komen. Het doet hem niets. Niemand doet hem iets. Eindelijk geeft Poetin in het openbaar toe dat 20.000 Russische soldaten aan de annexatie van de Krim ‘meegeholpen’ hebben. En hij handhaaft niet langer zijn leugen dat de satellietfoto’s die de aanwezigheid van Russische troepen aan de Oekraïense grens documenteren van vorig jaar dateren. Maar in Genève werd over de Krim al niet meer gepraat, wat wil zeggen: Poetin slikt de buit. De westerse diplomatie stuurt niet aan op resultaten, ze verheugt zich dat Lavrov aan het gesprek heeft deelgenomen. Het tot stand komen van het gesprek wordt in het westen als een overwinning gevierd. Zo wint Poetin tijd, en macht in Europa. En zo wordt het zand aangevoerd dat ons door de westerse diplomatie in de blauwe ogen wordt gestrooid. Woensdag heeft Transnistrië, waar tegen alle afspraken in nog altijd Russische troepen gelegerd zijn, bij de VN zijn aansluiting bij Rusland aangevraagd. Maar aangezien Transnistrië geen gemeenschappelijke grens met Rusland heeft, ziet Poetin zich genoodzaakt om een Russische corridor door Oekraïne naar Transnistrië te trekken. Intussen is Poetin tot de hegemoon van Europa uitgegroeid: de alom bewonderde sterke man. Hij schopt de Duitse, Franse en Amerikaanse hondjes weg die aan zijn kuiten keffen. De gereputeerde Kievse journalist Mustafa Nayyem becommentarieerde Genève zo: Genève 2014 = München 1938. Je moet al een klinische diplomaat zijn en Kerry of Ashton heten om te geloven dat Poetin met de Krim genoegen neemt, aldus Nayyem.

Genève

19 april 2014

In de lege doos die Poetin hun in Genève geschonken heeft past het hele westerse diplomatieke korps. Nu het deksel er nog op.

1948

16 april 2014

‘Maar de ervaring heeft geleerd dat dictatoren altijd zo ver gaan als democraten het toelaten.’ (Ruth Andreas-Friedrich, Ik woonde in Berlijn, 1948).