De koerier tijdens de zondagsrust

23 april 2017

Elke dag ben ik met mijn koets onderweg, alleen op zondag span ik uit, hoewel nooit helemaal. Dat zou heel bevredigend zijn, maar als ik ’s morgens opsta, zijn er altijd nieuwe paarden ingespannen, zonder dat de oude bij het billijke hooi op stal zijn gezet. Ik betwijfel of ik daardoor sneller ga, want de oude paarden, die immers ook moe van het onrecht zijn, vertragen de draf van de verse, en om het overzicht te bewaren moet ik almaar hoger op de bok gaan staan, terwijl ik steeds meer teugels in de hand moet houden en met de top van mijn zweep zelfs niet meer het achterwerk van de voorste dravers raak. Ik moet oppassen dat ik niet onder de wielen beland, want aan het overbrengen van de boodschap is ook het lijfsbehoud verbonden. Om er opgewekt bij te fluiten zou het landschap zijn als ik het nog kon zien.

 

Advertenties

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: