Het monster van Trump

26 februari 2017

Je zou kunnen zeggen dat Franz Kafka de wereld en de aanhang van Trump al heeft doorgrond. In Kafka’s wereld zijn tal van personages op zoek naar een schuld die hen in de ogen van de anderen doet bestaan. Niet in de eerste plaats om zichzelf te verrijken (dat ook wel) zijn ze bereid om hun misdaden te begaan, want voor hun vergrijp hebben ze vooral een ontologisch motief: ze willen opgemerkt worden. De wereld van Trump en Bannon bestaat echter niet uit individuen, maar uit de agressieve massa. Trumps primaire militantenkern is een beweging – géén partij – die instinctmatig naar uitbreiding zoekt. De harde kern bestaat uit idealistisch uitschot: onverschillig voor de argumenten van de politieke tegenstander (die immers de vijand is), zonder overtuiging, maar wel met een ongebreidelde lust tot geweld. Wat we in het huidige stadium zien: het ontbranden van de dagelijkse, agressieve strijd om de hegemonie van de beweging in alle maatschappelijke geledingen, een beweging waarin de al lang gecapituleerde Republikeinse Partij helemaal is opgegaan (zie ook het optreden van Steve Bannon bij de Conservative Political Action Conference, waar hij van uitgestotene vorig jaar nu tot heiland is uitgeroepen: ‘We love you, Steve!’). De harde kern van de Trump-beweging streeft nu naar de expansie van haar amorfe massa. Het altijd hongerige monster, dat zijn destructieve legitimatie niet uit de grondwettelijke instellingen, maar alleen uit zijn groeiende getalsterkte haalt, speurt naar mensenvlees, de krachtbron voor de energie waarmee het iedereen die in zijn weg staat wil verslinden of verpletteren.

 

Advertisements

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: