De stad als meisje en vrouw

16 februari 2017

‘What is the city but the people?’ vroeg Shakespeare retorisch. Maar ik ken geen beter antwoord dan dat van J.D. Salinger, dat hij gaf zonder misschien de vraag te kennen. ‘Probably for every man there is at least one city that sooner or later turns into a girl. … She was there, and she was the whole city, and that’s that,’ schreef hij over Wenen, nee, over het Weense meisje Leah, dat joodse meisje dat in 1938 voor hem ‘Wien’ was, in dat hartverscheurendste verhaal dat in plaats van ‘A Girl I Knew’ – wat was hij woedend toen het in 1948 onder die titel verscheen – ‘Vienna, Vienna’, nee, nee, ‘Wien, Wien’ had moeten heten. Maar anders dan Wenen is Berlijn een vrouw die alleen maar uit naar perfectie strevende wanklanken bestaat, geknakt als het in twee stukken gebroken leven van de voor altijd door oorlog en verlatenheid gekwelde, deerniswekkende sergeant X in ‘For Esmé – with Love and Squalor’, een verhaal dat je helemaal alleen in volslagen duisternis moet lezen, in een geluiddichte kamer, waar je schaamteloos kunt schaterlachen om zoveel ongeluk. 

 

Advertenties

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: