De aankondiging van een catastrofe

21 januari 2017

‘Ik herinner me echter dat ik, toen ik in Tanger een paar Europese kranten doornam, het symbolisch vond dat op dezelfde dag dat Hitler een feitelijk einde maakte aan de onafhankelijkheid van de deelstaten [31 maart 1933, ‘Gesetz zur Gleichschaltung der Länder mit dem Reich’], het kleine blauwwitte geruite vlaggetje aan mijn auto afgebroken was.’ Aan die passage uit de memoires ‘Verzweigungen’ (1977) van de Duitse journaliste Margret Boveri (‘Berliner Tageblatt’, ‘Frankfurter Zeitung’) moest ik denken, toen op 9 januari jongstleden het Turkse parlement het debat startte waarmee het zichzelf zou afschaffen. Want op diezelfde maandag werd Ismail Kahraman, de 76-jarige voorzitter van het Turkse parlement, getroffen door een beroerte, waardoor hij onverwijld naar de intensive care van een ziekenhuis in Ankara overgebracht moest worden. Toen ik dat vernam, had ik het gevoel in een roman van de Albanese schrijver Ismail Kadare verzeild te zijn geraakt, waar het sissen van een slang of het waggelen van een hoofd in de openingszin de kiemcel is van een sociaalpolitieke catastrofe. In het oeuvre van Kadare is er altijd een verband tussen staatszaken en letsels of breuken. In ‘Het donkere jaar’ kondigt het beeld van een verminkte man op krukken de definitieve deling van Albanië aan. En in dezelfde roman heeft het wegknippen van een voorhuid staatkundige betekenis.

 

Advertenties

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: