De natte droom van de NVA

26 december 2016

De NVA (niet te verwarren met de Nationale Volksarmee in de voormalige DDR) verkeert natuurlijk in een eeuwig (nu ja) dilemma. Met haar aanhang van kleinburgers, die we hier zo treffend ‘Spießer’ noemen, heeft ze niet de ballen om in een revolutionair elan de onafhankelijke staat Vlaanderen uit te roepen. Noem het latente lafheid, die het ware decorum is van de NVA. Daardoor is de NVA niet bij machte om in de Belgische federale context haar natte droom te realiseren: het vestigen van de partijstaat, zoals in Hongarije (Fidesz) of nog meer in Polen (PiS). (God zij dank hebben de Belgen die het nationalisme afwijzen de kans om gematigde patriotten te zijn.) Je zou de frustraties van de NVA – we willen Kant niet beledigen door over haar ‘selbstverschuldete Unmündigkeit’ te spreken – ook in een beeld kunnen gieten: de NVA, gekneld in het Belgische wafelijzer, slaagt er niet in het al te bruin te bakken. In de hitte van het ijzer neemt de natte droom de vorm aan van stoom.

PS: Een ‘revolutie’ zoals die vanaf 30 januari 1933 in Duitsland plaatsvond, is precies om die reden niet denkbaar in België, niet eens in Vlaanderen, waar de premisse van onafhankelijkheid door de wankelmoedigheid en het uitstelgedrag van de NVA niet is vervuld. Alleen om die reden is het niet erg waarschijnlijk dat je in een dagboek van een NVA-minister (bijvoorbeeld naar aanleiding van het asielrecht) de volgende notitie zult aantreffen, tenzij als wensdroom: ‘Dat komt ervan als je de revolutie overlaat aan juristen. Dit gerechtshof moet verdwijnen. Er moet een gerechtshof komen dat het Duitse volk beschermt.’ (Minister van Volksvoorlichting en Propaganda Joseph Goebbels in zijn dagboek van 23 december 1933 naar aanleiding van de vrijspraak in Leipzig van de communist Ernst Torgler en andere beschuldigden van de Rijksdagbrand.) Het ziet er dus naar uit dat de NVA reikhalzend naar collaboratie met een grootmacht (dit keer de vroedvrouw Rusland?) uitkijkt om haar natte droom droog te maken. Maar zelfs uit de ervaringen uit het verleden, die de bitterheid van haar partijleiders verklaren, zal de NVA geen lessen trekken. Eigenlijk heeft de NVA niets anders te bieden dan een grimas, een van bitterheid, rancune, zuurheid en levensonlust vertrokken gezicht.

Advertisements

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: