Bekroning

16 oktober 2016

En toen merkte hij dat de gedrukte paragraaf in het midden van de regel uitliep in een zinseinde waaraan na het werkwoord ‘tooien’ de punt ontbrak. Plots besefte hij dat hij door dit ontbreken gebroken werd. En hij duizelde, alsof hij door dat ontbreken in een afgrond met duizenden Medusa’s keek. Want dit ‘tooien’ was niets anders dan een onthoofd ‘voltooien’, en het leven niets anders dan het snellen van de punten, alsof het koppen waren.

 

Advertisements

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: