Mystiek

27 maart 2016

‘Het gotische kathedraalgevoel moet je in Berlijn wel derven. De Nikolaikerk verrijst tussen de DDR-kitsch, de Marienkriche met haar verblekende dodendansfresco wordt door de televisietoren overmand. Waar moet een ongelovige met hunker naar wat mystiek met Pasen heen in Berlijn?’ klaag ik bij I.

‘Wat is een kathedraalgevoel?’ vraagt I.

‘Dat is het gevoel dat bij mijn weten Heinrich Heine in ‘De romantische school’ het best heeft verwoord toen hij de gotische kathedralen beschreef als tere giganten, zo ragfijn uitgehouwen dat je ze voor Brabantse kant van marmer houdt, bouwwerken die je de kracht van een tijdperk laten voelen, een tijd “die zelfs de steen zozeer meester wist te worden dat hij op bijna spookachtige wijze met geest bezield lijkt, dat zelfs deze hardste materie uitdrukking geeft aan het christelijke spiritualisme”.’

‘Hm. Als hout goed genoeg is voor wat mystiek, gaan we naar het park achter het slot van Charlottenburg,’ zegt I., ‘daar staat de bij mijn weten oudste eik van Berlijn, op de wei naast de vijver, een Quercus petraea, een “Traubeneiche”, hoe zeg je dat in jouw taal?’

‘Een wintereik, geloof ik, zullen we dan maar eens gaan?’

 

Advertisements

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: