Verkiezingen

16 maart 2016

Door de verkiezingen in drie deelstaten krijgen we een beter zicht op de politieke en maatschappelijke krachtsverhoudingen in Duitsland.

De CDU verliest in alle deelstaten waarin de christendemocratische topkandidaten zich van hun partijvoorzitter Merkel hebben gedistantieerd. Zo’n verlies staat ook de Beierse CSU-leiders te wachten. Ze willen het hoofd van Merkel, maar door tweedracht te zaaien zullen ze hun eigen koppen zien rollen.

In twee deelstaten winnen de groene en rode topkandidaten die Merkel hebben gesteund. Je kunt het een asymmetrische verkiezingsoverwinning van Merkel noemen, althans als je de deelstaatverkiezingen als ‘kleine nationale verkiezingen’ interpreteert. Als partij wordt de CDU zwakker, als kanselier met presidentiële allures wordt Merkel sterker.

Nagenoeg alle partijen verliezen stemmen aan de xenofobe, extreemrechtse AfD.

Het was een goede dag voor de democratie: 1) de opkomst van de kiezers nam fors toe; 2) in een van de drie parlementen doet de liberale FDP opnieuw haar intrede; 3) de reactionaire Linke krijgt flinke klappen in een ‘nieuwe’ deelstaat (Saksen-Anhalt) waar ze sterk stond: een ontmaskering, want veel van haar kiezers beschouwen de AfD als de betere Linke, wat ook klopt. Beide teren op ressentimenten.

De sociaaldemocratie heeft haar verlies te danken aan de slingerkoers van haar voorzitter. Sigmar Gabriel is een verkapte populist die een deel van zijn aanhang om electorale redenen met ressentimenten voedt.

Merkel zit steviger in het zadel dan ooit tevoren. Haar aanhang reikt tot in de andere democratische partijen. De boodschap is: als haar eigen partij Merkel in de rug schiet, verliest de CDU de voorstanders van de bondskanselier zonder haar tegenstanders, die al weg zijn, terug te winnen.

Merkel weerstaat de roep om in naam van de zogenaamde volonté générale haar beleid (Europese oplossing voor de vluchtelingenkwestie) te wijzigen. Volonté générale? Alsof de grote meerderheid die niet voor de AfD heeft gestemd al niet meer tot het volk behoort.

Er is geen reden tot paniek. Integendeel. In de top van de radicaliserende AfD kondigt de grote machtsstrijd zich al aan.

Opvallend is dat als verklaring voor de opgang van de AfD geen enkele commentator rekening houdt met het asociale beleid van de ECB. Haar topman Mario Draghi verbrandt het spaargeld van de ‘kleine man’, onteigent de onteigenden. Aangezien de verkiezingen plaatsvonden vlak na Draghi’s aankondiging van de nulprocentrente is het een wonder dat de AfD geen betere uitslag haalt. Driest geformuleerd: gezien de omstandigheden boekt ze maar een pover resultaat.

 

PS: Het gevaar van destabilisering van Duitsland/Europa komt veel minder van de islam (individuen, losse verbanden) dan van het Kremlin (Poetins maffiastaat, die via dubieuze banken miljoenen pompt in extreemrechtse partijen zoals AfD, Front National, FPÖ etc.).

 

Advertenties

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: