Een kopstoot met Goethe

10 februari 2016

Gisteren verwierp ik een tekstje dat ik niet goed genoeg vond. Dat gebeurt wel meer. Maar achteraf had ik er spijt van. Ik herinner me de tendens wel, maar niet de formulering. Ik kan ze niet meer achterhalen. Maar het kwam hier op neer: oermensen begonnen op rotsen te schilderen omdat dit een onschuldiger tijdverdrijf was dan met hun hoofd tegen de granieten wand lopen. Een soort van gesublimeerde kopstoot dus. Maar uiteindelijk vond ik het nogal flauwtjes. Maar kijk, vanmorgen las ik een brief van Goethe aan zijn oervriend Karl Ludwig von Knebel (Milaan, 24 mei 1788), waarin hij zijn terugkeer naar Weimar via Como en Chur aankondigt: ‘Daar zal ook menig stuk graniet betreden en weer eens geklopt worden. Ik koop hier een hamer en zal op de rots kloppen om de bitterheid van de dood te verdrijven.’ Dat is toch precies wat ik ook bedoelde.

 

Advertisements

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: