Ten oosten van ten-Ede

20 januari 2016

‘Natuurlijk,’ zeg ik met een verschroeide stem en een broekspijp die nog in de sneeuw sist tegen I., ‘is het een hele prestatie om zoals Kleist via de achterpoort in het paradijs te dringen, maar hij legt het op een vlammendezwaardlengte tegen me af omdat ik langs de voordeur uit de hel ben ontsnapt.’

 

Advertenties

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: