Het bolwerk

3 januari 2016

Waar zijn we veilig? In Leonardo da Vinci’s kortverhaal ‘De spin in het sleutelgat’ waant een spin zich onkwetsbaar in haar ijzeren bolwerk – che rifugio ideale! – tot ze kennis met de sleutel maakt. Dan maar liever zelf een burcht bouwen, niet om erin te wonen, maar om me, in het struikgewas aan de voet van haar muren verscholen, bij haar aanblik te koesteren in de illusie van Kafka’s troglodiet? ‘Het ging zo ver dat ik vaak de onnozele droom koesterde helemaal niet meer naar het hol terug te keren, maar me hier in de buurt van de ingang te installeren, mijn leven met het observeren van de ingang door te brengen en me de hele tijd in te prenten en mijn geluk erin te vinden hoe veilig ik in dat hol, als ik erin zou zijn, geborgen zou kunnen zijn.’* Wat dan? Er is geen zekerheid dat het noodlot onze plannen niet dwarsboomt, en gevaren die niet van buiten komen belagen ons van binnen. Daarom heb ik een onzichtbare zuil rond mezelf gebouwd, oprijzend uit een schaduwkring die geen lichtbron behoeft om te bestaan, en daarin heb ik me – binnen en buiten – ingericht, nutteloos en opgelucht. Want ook als ze tot niets dient, is het geen genoegen haar te beschrijven?

*Franz Kafka, ‘Der Bau’.

 

Advertenties

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: