Misantropie

19 december 2015

De drang om van het werken te genieten is misschien wel Goethes ware bedrijfsgeheim. Vandaar dat het vooruitzicht op alleen maar lust hem na een langer verblijf in Napels gaat tegenstaan. Daarom gaat hij graag weg uit Napels, móet hij weg, omdat zijn passiviteit hem kwelt. Nu hij van de verrukkingen van het zuiden ook onder de mensen heeft genoten, cultiveert hij in gedachten al een milde vorm van misantropie, die hij met altruïstische tact rechtvaardigt: ‘Men kan zich op zijn levensweg nu eenmaal niet volledig aan de mensen onttrekken, maar hoezeer we ook van hen profiteren en genieten, de omgang met hen brengt ons uiteindelijk toch af van onze ernstige doelen, zonder dat we die van hen bevorderen.’ (17 juni 1787, Napels, Italiaanse reis).

 

Advertenties

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: