Entlarven

14 december 2015

Nog onder de indruk van de menselijke preparaten (monstra humana amorpha) in het Medizinhistorische Museum van de Charité zakken we af naar de Bösebubenbar in de Marienstrasse. En terwijl ik met een vinger in de rode wijn roer, vraagt I. me naar mijn impressies. Ik haal de schouders op omdat we, amper geboren, al gedoemd zijn om voortaan larven te zijn, altijd aangekleed, alleen naakt om nieuwe larven te verwekken, zelfs postuum in kostuum, en dat de mode een voorwendsel is om de harde waarheid te maskeren dat de mensheid een collectieve larve is. En dat er, helaas, in het Nederlands geen evenwaardig woord voor ‘entlarven’ bestaat, dat toch veel meer onthult dan een ‘ontmaskering’ vermag. En als I. dan vraagt of ik niet overdrijf, antwoord ik dat het toch niet om mij gaat, maar om de taal, omdat je niets kunt ‘ontlarven’ wat al geen larve is. En dan barsten we in lachen uit, drinken onze wijn ook in het Duits uit en hullen ons in onze mantels om naar huis te gaan.

 

Advertisements

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: