Genot en conditie

8 december 2015

Soms lacht I. me uit omdat ik zozeer op mijn ochtendlijke rituelen gesteld ben. Ik sta vroeg op. Ik kraak een noot, en voor ik het binnenste opeet, kijk ik naar de structuur, en het membraan dat haar in tweeën deelt. Vervolgens eet ik een eetlepel graankiemen voor de zoete, gebrande nasmaak die ze achterlaten. Het is mooi om te zien hoe ze zo vol en dicht met de warmte van zand op een lepel kunnen zijn. Het handvol biergisttabletten neem ik met een cocktail in: ik vul de helft van een glas met bietensap. Ik meng het sap met: een halve koffielepel kurkuma, een snuifje peper, een vleug lookpoeder en een onberekenbare scheut olijfolie. Na die vlammende slok is het tijd voor de afronding:  een lepel honig: een erotische ervaring, alsof hout vlees wordt. Pas daarna spreek ik het ontbijt aan. Dat ritueel behoort tot mijn leven in Berlijn. Het is geen obsessie, want in het buitenland taal ik er niet naar. Waarom dan wel in Berlijn, vraagt I. Omdat ik er vijf jaar geleden, toen ik hier kwam wonen, mee begonnen ben. Of ik het doe voor mijn gestel? Zeker niet om ouder te worden dan nodig en gezond is. Het is een investering op korte termijn, gewoon omdat ik de volgende dag fit genoeg wil zijn om van alles te genieten, ook van het werk, zelfs van de pijn. Geen genot zonder conditie. Of er misschien toch nog iets anders achter schuilgaat? Misschien wel, geef ik toe. Ik moet toch energiek genoeg zijn om er een eind aan te maken als het ogenblik gekomen is – als de omstandigheden me niet voor zijn, althans.

 

Advertenties

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: