Reepjes en lapjes

22 juni 2015

Kafka verwaarloost zijn dagboek (en zelfs het schrijven) als hij gelukkig is, als hij met een vrouw een relatie heeft die hem van de afgrond redt. Maar hij vernietigt de relatie omdat ze zijn schrijfpotentie bedreigt. Die contradictie bepaalt zijn leven. Maar hoe valt dit te rijmen? Schrijven is een duurzame trance, waartegen de belofte of het vooruitzicht van seks – laat staan de onuitstaanbare regelmaat van seks – niet opgewassen is. Kafka kiest het zekere voor het onzekere. Hij kiest voor wat hij het best kan en wat hem het duurzaamst bevredigt. Voor de rest is hij niet kieskeurig in impulsieve, vrijblijvende seks. Je zou denken dat zijn in dit opzicht succesvolle wandelingen alleen daarop gericht zijn: struinen om zijn onrust seksueel te dempen. Soms ontstaat er zoiets als een constellatie die vanuit zijn schrijversstandpunt rendabeler is: Felice Bauer niet als liefdesobject (in het beste geval als ingebeeld liefdesvoorwerp), maar als een levend scherm waarop hij, corresponderend, vanuit de verte (van Praag naar Berlijn) zijn innerlijk leven projecteert. Hij begeert haar niet, hij vilt haar om op haar in stukken gesneden huid te kunnen krabbelen en stuurt de beschreven reepjes en lapjes gedroogd, lamenterend en per kerende post naar de rechtmatige eigenares terug.

 

Advertenties

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: