Kafka bij Tarantino

14 juni 2015

Gisteren de hele dag doodmoe van de twee glazen wijn die ik de avond daarvoor – nochtans tijdens het eten – samen met Casanova in restaurant Bergamotto gedronken had.

Vandaar heel vroeg – na een hele dag lezen, vertalen, schrijven en wat fietsen – met de tablet naar bed. Keuze tussen een documentaire over Paul Celan of de gruwelfilm ‘From Dusk till Dawn’ op Arte. Ik kies voor Tarantino (in de rol van de pathologische moordenaar Richard), dus moet ik achteraf niet over gewelddadige scenes zeuren, ik geloof overigens niet in de gevoeligheid van mensen die beweren dat ze er niet tegen kunnen (achteraf blijken ze altijd bikkelhard te zijn).

In elk geval daarna verwarde dromen, waarin Tarantino optrad als de knecht uit Kafka’s ‘Een plattelandsdokter’, een echt Tarantino-verhaal dat heel wat parallellen (roadmovie en roadstory met vampierinslag) met ‘From Dusk till Dawn’ vertoont. Want het lijdt geen twijfel: Kafka’s vertellende plattelandsdokter, die twee wonderlijke paarden heeft ingespannen, maakt nog net mee hoe een uit het niets opgedoken knecht aanstalten maakt om zijn dienstmeisje Rosa in zijn huis te verkrachten of misschien zelfs te doden. ‘“Nee,” schreeuwt Rosa en vliegt met het duidelijke voorgevoel van de onafwendbaarheid van haar noodlot het huis in; ik hoor de deurketting rinkelen, die zij vastmaakt; ik hoor het slot dichtspringen; ik zie bovendien hoe zij in de gang en verder door de kamers jagend alle lichten dooft, om zich te kunnen verstoppen.’

Nadat de knecht ‘hopla’ geroepen heeft en de paarden met de arts aan de haal zijn gegaan, hoort de dokter nog hoe de deur van zijn huis ‘onder de aanval van de knecht barst en versplintert’.

Even later arriveert de arts bij de zieke jongen en na een foute diagnose (‘de jongen is gezond’) constateert hij in de rechterzij van zijn patiëntje een open bloedende wonde waaruit de wormen, zo groot als zijn pink, ‘met witte kopjes en talloze pootjes’ naar het licht toe kruipen.

En nu ik weer. Na het ontwaken uit mijn droom begon ik obsessief in Kafka’s ‘Dagboeken’ naar zijn mogelijke triggers te bladeren. Geen rust voor ik me inbeeldde dat ik er een gevonden had. Kafka’s droom van 9 oktober 1911: hij betast met veel genoegen de dijen van een prostituee die plots grote rode vlekken vertoont, eerst op haar rug, dan over haar hele lichaam verspreid.

Niet lang nadat hij ‘Een plattelandsdokter’ geschreven had, kreeg Kafka tbc en schreef hij aan Max Brod (5 september 1917) dat hij zijn ziekte zelf voorspeld had: ‘Herinner je je de bloedende wonde in de “Landarzt”?’

Maar het verhaal heeft nog een naspel. Op 9 oktober 1917, een maand na zijn brief aan Brod, beschreef Kafka in zijn dagboek een bezoek aan een zekere boer Lüftner. Hij noteerde dat die boer twee gigantische paarden in zijn stal had staan, ‘homerische Gestalten’, ‘in een vluchtige zonnestraal die door het stalvenster kwam’.

Niet alleen de tbc, ook de paarden uit ‘Der Landarzt’ waren in de werkelijkheid aangekomen.

 

Advertenties

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: