Verluiden

13 juni 2015

‘Betrogen! Betrogen! Einmal dem Fehlläuten der Nachtglocke gefolgt – es ist niemals gutzumachen.’ Zo luidt de slotzin van Kafka’s verhaal ‘Ein Landarzt’. In de Nederlandse vertaling van Nini Brunt klinkt dat zo: ‘Bedrogen! Bedrogen! Eens aan het valse alarm van de nachtbel gehoor gegeven – nooit is het meer goed te maken.’ Vals alarm? Nachtbel? Is dit een bankoverval? Moeten we plat op onze buik gaan liggen? Het gaat niet om een bel, maar om dat geheimzinnige getingel dat iedereen in een mistige, slapeloze nacht wel eens gehoord moet hebben. Maar ‘Fehlläuten’, hoe moet je dat vertalen? Klokken luiden, maar hoe luiden ze als ze verkeerd luiden? ‘Wanluiden’ of ‘misluiden’ gaat niet, daar zit te veel intentie achter. ‘Verkeerd luiden’ is te gemakkelijk, te prozaïsch, te uitdijend. Het eerste alternatief is inhoudelijk, het tweede stilistisch een zwaktebod. Nochtans staat en valt het raadsel van de slotzin met het werkwoord ‘Fehlläuten’, dat er de centrale pijler van is. In mijn vertaling kies ik voor het werkwoord ‘verluiden’, waarin het prefix ‘ver’ de functie van ‘verkeerd’ heeft, zoals in het werkwoord ‘vergissen’: verkeerd gissen. Dat je ‘verluiden’ ook kunt lezen als een versterking van ‘luiden’ – ‘verluiden’ als luider worden – is meegenomen. Mijn vertaling luidt: ‘Eens aan het verluiden van de nachtklok gehoor gegeven – het valt nooit meer goed te maken.’ (Eerst had ik: ‘je kunt het nooit meer goedmaken’, maar uiteindelijk geef ik toch de voorkeur aan het uit de diepte komend ‘het’, namelijk ‘es’).

 

Advertenties

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: