Gestroomlijnd

23 mei 2015

Nog altijd ben ik verbaasd over het voorkomen van de Korfiotische elektriciteitsmeterkastjes onderweg. Ze hangen allemaal  buiten aan de gevels, de meeste in een betonnen nis: postmoderne heiligdommen voor goden die in hun cyclopenoog rode en zwarte cijfers laten rollen, als eenarmige bandieten zonder arm. Sommige meters zitten achter glas, andere trotseren weer en wind, sommige zitten in hun harnas als gegoten, andere kijken door een benauwde spleet. Voor sommige huisbewoners moeten die kastjes een kostbaarheid met brandkastwaarde zijn, voor anderen waardelozer dan de draden waarin ze zich als levensmoeë marionetten hebben opgehangen. Ik kan niet genoeg krijgen van deze opstand tegen de eigen gestroomlijndheid. Sommige liggen obsceen te zoemen achter kapotgeslagen glas, andere kastijden hun romp in een bloemenkrans. Allemaal dragen ze een nummer, wat geen afbreuk doet aan hun individualiteit. Ik heb de meteropnemer ze bij hun naam horen noemen: ‘Loop naar de bliksem, Elli!’, ‘Een groot licht ben je nooit geweest, hé Stratis?’, ‘Geef gas, Kostis!’, ‘Uit mijn zon, Helios!’

 

Advertisements

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: