Epiloog

11 mei 2015

Ik heb ‘Prospero’s Cell’ van Lawrence Durrell niet gelezen, maar geproefd. Nu is het boekje uit, helaas, het is op. Niet lang na het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog verliet Durrell Korfoe. Via Kreta zou hij uiteindelijk in Alexandrië belanden.
Het Korfiotische vissershuisje in Kalami, waar hij met zijn mooie, jonge vrouw verbleef en dat hij het witte huis noemde, bestond na de oorlog niet meer. In een epiloog, die hij later in Alexandrië schreef, vermeldt Durrell zelf dat het huisje werd gebombardeerd.
Durrell, die toch een vijftal jaar op Korfoe woonde en er vele vrienden maakte, roept in dezelfde epiloog de smart van het afscheid op in een zin die ik niet licht zal vergeten. Zo diep is zijn hunkering dat zijn verlangen niet eens meer zijn gevoelens beroert: ‘Door de verfraaiende lens van de herinnering lijkt het verleden zo betoverend dat het onwaardig zou zijn om het met gedachten te bezoedelen.’
Maar Lawrence Durrel verliet geen plaats, denk ik, maar een oord dat in eenmalige atmosfeer was gehuld.
Daarom moeten we de plekken met rust laten waarvan we weten dat ze het uiterste van zichzelf hebben gegeven. We mogen hun herinnering cultiveren, maar we mogen ze niet bederven door ernaar terug te keren en met de as in onze mond te ontdekken wat we konden vermoeden: dat ze bij ons afscheid zo wijs waren te verzwijgen dat ze door ons eigen vuur zijn verkoold. Door ernaar terug te keren vernietigen we wat ze ons geschonken hebben, en ook onszelf.

 

Advertenties

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: