Een kleine muur in Notos

9 mei 2015

Heel vroeg zwemmen, daarna tot 16 uur met de onderbreking van één banaan op het balkon wegens kapotte voeten gewerkt aan het Berlijnmanuscript. Gisteravond bij zonsondergang had Euthanasios, de etymologisch beslagen baas van restaurant Panomara, me al gevraagd waaraan ik zo vaak in zijn tuin met rood op het papier zit te smeren. Euthanasios was aan het uiteinde van de steiger, waarin ik elke dag twee keer in de zee spring, zowaar met een rol prikkeldraad in de weer toen ik bekende dat ik een boek over Berlijn schreef. Dat prikkeldraad, vertelde hij, dient om de gasten te ontmoedigen die de horizontale buizen van zijn gammele constructie op de steiger als trapeze gebruiken. Een mooi gezicht was dat niet. Zijn onderneming stemde niet alleen mij nadenkend, want voor ik het water indook becommentarieerde hij zijn eigen werk als ‘to mikro teichos toe Verolino’, (το μικρό τείχος του Βερολίνο), de kleine muur van Berlijn.

 

Advertenties

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: