Herder

4 mei 2015

Voor ik hem zie, hoor ik hem, nu eens door het tikken van zijn stok, dan weer door zijn stem. Alles vloeit in elkaar: stap en stok en zang, zijn lichaam en zijn schaduw, waaruit hij zijn gestalte put. Hij zingt, niet voor een publiek, maar omdat hij zijn eigen stem wil horen: variaties van zijn concentratie. Vorige zondag had hij een bloem achter zijn oor, de sleutel van zijn ouverture. Vandaag zag ik hem in het gezelschap van een kudde geiten en een paar schapen, zijn orkest. Weliswaar is hij oud, maar niet zo oud dat hij zijn stok nodig heeft. Hij dirigeert. Zang en stok zijn geen expansies van zijn lichaam, maar elementen waarmee hij aarde en lucht uit hun loomheid wekt en zichzelf bevestigt.

 

Advertenties

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: