Hond en stok

30 april 2015

‘Je moet je wapenen met een stok,’ had Spiro, de iconenschilder van Agios Nikolaos, me op het hart gedrukt. Hij had me verteld dat hij elke morgens een paar kilometers liep. Ik had hem gevraagd of hij onderweg geen last van agressieve honden had. Ja, dat kwam voor, die joeg hij weg met de stok waarmee hij van zijn rechterarm een wapen maakte: je hoefde er doorgaans niet eens mee te slaan, de afschrikking ging van de dreiging uit.

Renate, een Duitse schrijfster die zich voorgoed op Korfoe gevestigd heeft en met wie ik eergisteren aan de ouzo raakte, gaat ook de deur niet uit zonder stok. Het is dus niet zo dat je uit de dracht van een stok zomaar conclusies kunt trekken over de leeftijd van de mens die hem hanteert, net zoals de omvang van de hond geen informatie geeft over zijn prikkelbaarheid of bijtgedrag. Je moet wel slaan voor hij bijt natuurlijk. Dat moment valt niet altijd makkelijk in te schatten. Je kunt als wandelaar maar beter een pantalon dragen en hopen dat zo’n naarling eerst daar zijn tanden inzet. Op dat moment moet je slaan, anders vloeit er bloed uit je pijpen.

Je kunt als je het veld in trekt ook maar beter kousen en dichte schoenen aantrekken, zegt Renate, want er zitten adders en slangen in het gras verscholen, waarvan er eentje een dodelijke beet heeft, namelijk die met twee spitse hoorntjes.

Onwillekeurig begon ik de dreigingen van Korfoe te rubriceren, want bij die twee waarschuwingen was het niet gebleven.

Je kunt maar beter een dikke pullover aantrekken ‘s morgens en ’s avonds, en daarover nog een pull, zegt Spiros, de baas van de dorpstaveerne in Agios Nkolaos: onderschat het vermogen van de kil- en vochtigheid van Korfoe niet. Drink geen wijn als je er niet bij eet, zeker geen retsina, voegt hij eraan toe, terwijl hij een paar olijven en wat feta op een schaaltje in mijn richting schuift. In die combinatie is retsina heerlijk, zonder die toespijs smaakt hij na de derde slok naar terpentijn.

Denk maar niet dat hier niet ingebroken wordt, zegt Renate, eraan toevoegend dat nog niet zo lang geleden een junkie met vijfduizend euro uit de supermarkt van de dorpsoverste aan de haal was gegaan.

Het is een wonder dat ik nog leef. Na al die nare berichten van de ingezetenen weet ik niet of ik me de afgelopen drie weken als een held of een idioot – de grenzen zijn zeker vloeiend – heb gedragen, tenslotte heb ik hier al die tijd zonder stok en vrijwel blootsvoets rondgezworven, heb ik de deur van mijn hotelkamer niet afgesloten en heb ik ’s avonds op het terras van pension Elena licht gekleed, met een glas wijn zonder brood naar het geblaf van de honden geluisterd en gekeken naar de gloeiwormen in het struikgewas die bijna even veel licht geven als de verre vissersboten die in de buurt van Epirus hun netten uitwerpen.

Maar er is ook goed nieuws: het vlooienseizoen is nog niet aangebroken, die komen pas in de zomer, als het toeristencircus begint.

Ja, ik heb een stok gevonden die past bij mijn persoon. Ik gebruik hem ook om me af te duwen als ik klim en erop te steunen als ik daal. Met leeftijd heeft dat niets te maken.

Toen ik gisteravond ging wandelen, werd ik gevolgd door het vier maanden oude weeshondje Ira, dat altijd aan mijn voeten ligt en me aankijkt alsof het graag een tik zou krijgen. Ik wilde Ira naar huis sturen, maar hij luisterde niet. Ik begon heel voorzichtig met stenen in zijn richting te gooien, maar daar trok hij zich niets van aan. Hij was met geen stok naar huis te krijgen. Maar onderweg slaagde Ira er met zijn dwerggestalte toch in om alle vervaarlijke viervoeters te neutraliseren, kat en hond, misschien met zijn blik, misschien met zijn geur, misschien met zijn staart waarmee hij zozeer helikoptert dat zijn kont er wat zweverig van wordt.

Zo beschermd door hond en stok kreeg ik dan weer het gevoel dat ik mijn pantalon weer uit kon trekken, maar niet mijn sokken en mijn schoenen. Geef toe, dat is werkelijk geen gezicht, ik zou me zelfs schamen om in afwezigheid van getuigen een selfie te maken. Met leeftijd heeft dat niets te maken.

 

Advertisements

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: