Een verstoring van de openbare orde

29 april 2015

Gisteren ging er een schokgolf door het dorp Agios Nikolaos, en die schokgolf was ik. Wat was er gebeurd? Mijn dagelijkse wandeling langs de kust en Petriti beëindig ik meestal in de dorpskern van Agios Nikolaos, in de taveerne die ook een minisupermarkt is, bijna op de top van de heuvel. Ik sleep me elke dag naar boven via een steil openbaar weggetje, een verticale kuitenbijter. Voor heel wat oude vrouwtjes die ingeduffeld met hun kin op de stok voor hun lage huisjes zitten te suffen, is mijn passage wellicht het hoogtepunt van de dag. Ze stellen me allerhand vragen waarop ik tot hun grote pret het antwoord schuldig blijf. Ik lach wat schaapachtig mee, zoals het hoort op de buiten, want van platteland – zie hoger – kan hier geen sprake zijn. Boven aangekomen neem ik op het pleintje plaats aan een tafeltje tussen de oude mannen die allemaal in Alemania hebben gewerkt en die allemaal Spiros en per uitzondering ook wel eens Spiro heten. Daar drink ik mijn wijn, en laat mijn feta en olijven een tijdje onaangeroerd omdat het een plezier is om ernaar te kijken. Een van die Spirossen op het pleintje had me eergisteren verteld dat ik het dorp ook via een gedeeltelijk door boterbloemen en hoog gras overwoekerde landweg kon bereiken. Die weg is niet gemakkelijker. Integendeel, hij is oneffener, steiler en langer, omdat hij boven de dorpskern eindigt, zodat ik, anders dan gewoonlijk, moet dalen voor ik op het pleintje ben. En kijk, al die Spirossen – behalve die ene natuurlijk – keken ontsteld op toen ze me gisteren uit de andere richting zagen komen en me naar hun taveerne zagen afdalen in plaats van opklimmen. En toen ik na het nuttigen van mijn wijn, die wat bitter smaakte, op weg naar huis was had ik het gevoel dat de oude vrouwtjes, die me immers klimmend en niet dalend en zeker niet vanuit die richting en al helemaal niet zo laat vanuit de dorpskern komend hadden verwacht, plots allemaal goed wakker waren en dat ze me allerlei verwensingen naar het hoofd slingerden omdat ik van het vertrouwde pad was afgeweken. In elk geval priemden hun blikken in mijn rug. Ik had dalend werkelijk het gevoel dat ik de openbare orde in Agios Nikolaos hopeloos had verstoord, een eerste keer door er twee weken geleden te verschijnen, en sinds gisteren nog een keer door er niet te verschijnen zoals het hoort. Het verbaasde me dat ik onderweg afdalend naar mijn pension niet werd gearresteerd. Zelfs de honden blaften harder. En nu weet ik niet meer hoe ik vanavond naar Agios Nikolaos moet gaan zonder het dorp op stelten te zetten. Elke weg, de derde niet uitgezonderd, is nu de verkeerde weg.

 

Advertenties

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: