Olijfboom

15 april 2015

Verweerd is te mild voor zijn stam. Zijn grauwheid staat hem goed. Het zonlicht maakt hem grijzer tot zijn opluchting. Zijn gebroken ruggengraat getuigt van zijn karaktersterkte, alles kromt, niets houdt in hem steek, niet eens zijn kruin, die eruitziet als een net dat hij zelf heeft geboet. Door die stilstand vertoornd, baart hij in zijn woede niets dan barst en holte. Hij gedraagt zich alsof herkomst zijn doel, splijten zijn tijdverdrijf, persen zijn bestemming is. Maar niets is zeker, behalve de olie van zijn hout die zijn essentie is.

 

Advertenties

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: