Pasen in Berlijn

5 april 2015

Groen is het balkonnetje. De strandzetel is al gestreept, ik tel de ribben die het zonnescherm ronden, de ribben ook van E., die eronder spannen. Hoe wit nog alles is, wit als alles wat nog is bedekt en ter dekking om onthulling vraagt. ‘Kijk eens, hoe blauw de hemel,’ zeg ik tegen E., wier blik door oogschaduw zo helder wordt. ‘Ja,’ zegt ze, ‘en zeg nu niet: als er nu maar dat ene wolkje was.’

 

Advertenties

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: