De reactionaire linkerzijde

13 maart 2015

De Griekse regering vindt dat ze in naam van de democratie de ballast van de rechtsstaat mag uitgooien. De regels zijn er niet om ze te respecteren, maar om ze te overtreden en te liquideren. Die opvatting, die tot haar genetische code behoort, maakt de extreme linkerzijde overal ter wereld zo reactionair, dat ze haar natuurlijke bondgenoot in extreemrechts vindt, zoals de Griekse coalitie bewijst. De extreme linkerzijde is trots op haar onbetrouwbaarheid, waarmee ze koketteert. Ze verwart agressiviteit met moed. Ze vindt het vanzelfsprekend dat ze in naam van haar opvatting over rechtvaardigheid het recht heeft om boven het recht te staan. Voor de reactionaire linkerzijde is de rechtsstaat niets anders dan een provisorium. De rechtsstaat zelf is voor haar het instrument om hem af te schaffen. De reactionaire linkerzijde verzwijgt, of weet niet, dat het recht ouder is dan de democratie, dat de democratie er een emanatie van is. Maar alleen aan de rechtsstaat en de beproefde praktijk van de scheiding der machten ontleent de meerderheid via representatie de legitimiteit van de macht, al de rest is willekeur en terreur of de kiem ervan. De democratische samenleving, die op het recht en de scheiding der machten steunt, is een onvolkomen systeem dat door transparantie zichzelf corrigeert. Zolang ze wordt wat ze ambieert te zijn, begunstigt ze de integriteit van haar deelnemers, die er het fundament en het resultaat van is. Het meest manifeste symptoom van de crisis van de rechtsstaat is op kleine schaal de afrekening en op grote de inquisitie, of het showproces.

 

Advertenties

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: