Destry rides again

10 maart 2015

Toen E. me vroeg of ik, in mijn desolate toestand van vorig jaar, ook suïcide (klinkt zoveel chiquer en gemakkelijker – glijdender – dan zelfmoord) overwogen heb, ontkende ik dat, eraan toevoegend dat mijn toenmalige toestand veel erger was, want in de greep van levensmoeheid, een toestand die, in tegenstelling tot suïcide, geen enkele uitkomst biedt, omdat je zelfs de energie niet opbrengt om er een einde aan te maken. En ik zocht naar een citaat van de Oostenrijkse criticus en schrijver Alfred Polgar, 1934, die zijn levensmoeheid aan zijn vriend en mecenas, de Zwitserse journalist Carl Seelig, zo uitlegde: ‘Het ergste van het erge is de grenzeloze moeheid, die ik met geen enkele energie-inspanning van mij kan afschudden. Als ik zeg dat ik levensmoe ben bedoel ik dat niet in de zin van een zelfmoordkandidaat. Maar kunt u zich niet voorstellen dat de krachten voor functies, noodzakelijkheden, ceremonies en gehuichel het bij iemand gewoon laten afweten?’ En toen E. me met de ernst die haar begeerlijk maakt vroeg of ik dan die moeheid werkelijk van mij had afgeschud, glimlachte ik en in plaats van te fluiten antwoordde ik met een filmtitel uit Polgars tijd: ‘Destry rides again’.

 

 

Advertisements

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: