Mimisch

24 februari 2015

Vooral in amoureuze en relationele crisismomenten zijn we uit op bevestiging en troost. Om die te verwerven, zijn we bereid de waarheid, die we kennen, geweld aan te doen. We praten en we praten terwijl onze vrienden begrijpend knikken en onze verwachtingen inlossen door partij voor ons te kiezen. Tegelijk weten we: de bevestiging slaat op niets, de troost vindt geen houvast, en in ons binnenste spat de zeepbel al open die we aan het opblazen zijn. Om onze illusies te cultiveren zonder onszelf te vernederen kunnen we maar beter zwijgen, en doen als Karl, die in Kafka’s ‘Amerika’ de vraag van de stoker waarom zijn Duitse ouders hem naar Amerika hebben gestuurd mimisch pareert: ‘Daarbij keek hij de stoker glimlachend aan, alsof hij zelfs voor het verzwegene zijn toegeeflijkheid inriep.’

 

Advertenties

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: