Indianen

10 januari 2015

In de voorlaatste editie van ‘Der Spiegel’  (2/2015) het droomrelaas van een vrouw: ‘Ik dacht dat het heerlijk zou zijn om door het landschap te galopperen. Maar in mijn droom moest ik me uitsloven om aan een paard te geraken en ik ben er alleen maar in geslaagd om op een paardenrug te zitten. Hals en kop van het dier waren tamelijk onecht.’

Hoe zou ik daarbij niet aan Kafka kunnen denken? ‘Als je toch eens een indiaan was, altijd alert, en je op je galopperende paard, scheef in de lucht, steeds weer kort trilde boven de trillende aarde, tot je de sporen losliet, want er waren geen sporen, tot je de teugels weggooide, want er waren geen teugels, en je het land voor je als gladgemaaide heide haast niet zag, al zonder paardenhals en paardenhoofd.’ (‘Wens, indiaan te worden’, vertaald door Willem van Toorn, Atheneaum – Polak & Van Gennep).

 

Advertenties

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: