Bij Charlie

8 januari 2015

Ik ervaar het als een opluchting en een bevrijding dat ik niet meer de behoefte voel om alles te begrijpen en over alles een mening te hebben. De verwijzing naar maatschappelijke factoren (die meestal gebreken moeten zijn) om het geweld te verklaren, getuigt doorgaans niet van een gebrek, maar van een overdaad aan verbeelding. Er is niet voor alles een uitleg. Soms hebben we aan een vaststelling genoeg. Er zijn nu eenmaal mensen die willen moorden, en die die behoefte willen overplanten. Dat is de ware betekenis van de ‘extension du domaine de la lutte’. Ze onderscheiden zich van impulsieve, ik zou haast zeggen geciviliseerde moordenaars, door hun drang om de radius van hun gewelddadigheid absoluut te ontgrenzen. Ze verlustigen zich in hun lichaam als lont. De motieven waarin ze hun misdaden inkleden doen niet ter zake, het zijn schermen waarachter ze hun hunker naar de absolute ontremming en de globale escalatie van het geweld maskeren. Hun intuïtie leidt ze trefzeker naar de ketels die ze tot ontploffing willen brengen. Ze sturen aan op de mondiale burgeroorlog, en als ik dan toch naar een verklaring voor hun gedrag zou zoeken, zou ik zeggen: ze doen het niet eens uit ressentiment of rancune, maar uit beuzelarij en verveling.

 

Advertenties

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: