Zwangere schaduwen

21 december 2014

Donderdag las  ik ‘Rode liefde’ van Maxim Leo uit. Een boek over mensen die uit zelfbehoud bekrompen worden, maar er niet altijd in slagen dat te blijven.

 

Nog op donderdag las ik in het Zehlendorfse Gartenhaus, dat tot mijn leedwezen tot in maart sluit, de ‘Tagesspiegel’ en de ‘FAZ’. Even kwam er een heel oude man aan mijn tafel zitten die zich verontschuldigde omdat hij de titels meelas, met zoveel emfase dat het leek alsof hij ook al aan mijn koekje knabbelde.

 

Daarna nog in het Gartenhaus een hoogzwangere vrouw die naar me zat te staren, zodat ik me meteen de postume verwekker voelde. Haar buik bolde rood op en haar lichaam rook al van verre naar de olie van de vrucht.

 

Ben ik nog maar de schaduw van mezelf? En wat dan nog? ‘Ik woon aan de zonzijde en ik ben altijd thuis als het regent,’ zegt de schaduw in Hans Christian Andersens ‘De schaduw’.

 

Mijn blog als het equivalent van Michel Tourniers ‘journal extime’?

 

Vannacht gedroomd over de beurswaarde van de vagina.

 

Advertenties

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: