Over en, maar, het, er en Freud

15 november 2014

Op de schoolbanken in de jaren vijftig. Opstel. Kale, helaas kroostrijke mannen, nauwelijks zichtbaar achter de lessenaar, onzichtbaar grauw voor het grijze bord, krijtnagels die we meester noemden. Ze hamerden het erin alsof we geen boter maar harde planken waren. ‘Begin een zin nooit met maar.’ ‘Begin een zin nooit met en.’ Maar wat is er mooier dan een zin die met maar begint? En wat is er mis met een zin die begint met en? Ik wil het niet eens hebben over het schijnbaar onnozele woordje er, het geheimzinnigste. We denken alles ervan te weten, maar niets weten we van er. Er blijft een raadsel, lang nadat Freud het opgehelderd heeft. Want het zit in de diepte. Maar er is overal.

 

Advertenties

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: