Zwarte gedachten

3 augustus 2014

Sommige lezers zijn om mijn welzijn bezorgd en vragen zich af waartoe mijn ‘zwarte gedachten’ leiden. Maar dat is een misverstand. Ik weet niet eens of het mijn gedachten zijn, want ze komen van buiten. Ik zie die gedachten eerder als gasten die in een versleten frak bij mij aankloppen met de vraag of ik ze opnieuw wil formuleren. Ik luister naar hun wensen, want het is een eer dat ik ze mag bedienen. Ze zijn niet ziek, ze hebben altijd al bestaan, ze zullen me overleven. Maar ze voelen zich almaar meer het slachtoffer van de slechte smaak en doen op mij een beroep om hen met woorden aan te kleden, zodat ze met een nieuw elan onder de mensen kunnen komen, of toch in hun hoofd. Ik kom me dus voor als de barmhartige Samaritaan, want wat ik aan kleding spendeer, krijg ik in de vorm van formuleringslust terug. Er zijn gedachten die me te kort van stof vinden. Maar de meesten vertrekken nog zwarter uit mijn helderheid dan ze gekomen zijn, gesterkt door de inkt waarin ze hun vernieuwde geloften hebben afgelegd.

Advertenties

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: