Afscheid van de zomer, en andere seizoenen

22 juli 2014

Eindelijk geraniums. Rode koppen met groene schorten in potzwarte aarde. In die gezwollen aarde: het gutsen uit een onthoofde wolk. Door dat onaneren natuurlijk veel zilver in de stammen van de berken, opgeblonken met oude lappen zon. De herfst zakt al uit de hemel, snuivend naar oogst, en verzamelt de kruiden der ontnuchtering. In zijn droge neusgaten worden ze gedorst. In het oosten een paar duiven, maar ook al vroeg vallend donker op til. Over ons allen een web van huivering, ons haar trilt zonder briesje. Halt, halt! Eerst nog wat verschroeid zomerlicht in de kassen onzer ogen. En dan herfst, en dan, en dan, en dan… En dan kunnen we eindelijk jeremiëren: zo verblindend is de zon alleen maar in de winter, als ze met lage middelen onze ooghoogte treft. Nog meer dan door de liefde worden we door het nog harder winterlicht verblind. We zijn al blij met een hand voor onze ogen. En als er toch een ongeluk van komt, wel, we hebben er genoeg van dat het niet alleen komt, er rest maar één hand om mee te schudden.

Advertenties

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: