Aankomst 2010

2 juli 2014

Precies vier jaar geleden arriveerde ik in mijn nieuwe heimat, Berlijn. In mijn dagboek noteerde ik:

1 juli 2010. Om half vijf ben ik opgestaan, weg uit L. Om zes uur was ik al volgas op weg naar Berlijn, vroeg genoeg om niet voor of in de Scheldetunnel te stranden. Door zwoel weer en op het laatst dwars door de Parforceheide ben ik negen uur later als een overrijpe peer in Berlijn neergeploft, Sundgauer Strasse 105, waar ik zal wonen. Ik ben alleen om alles uit te laden, maar dat alles is heel weinig. Ik sleep de lading naar de eerste verdieping. Het zweet gutst van mijn lijf en, nee, niemand om het op te likken. De woning is zo goed als leeg, zelfs de gootsteen ontbreekt. Ik was af in het lavabootje in de badkamer en moet wachten tot Richard, de Poolse klusjesman, weer in het land is. Dat kan dagen duren. Wat zou het, ik heb besloten zo gelukkig mogelijk te zijn. Ik voed me met bietensap en schrik achteraf van de bloedrode straal die in de pot klatert.

2 juli 2010. Ik heb vannacht (mijn eerste nacht in Berlijn) heerlijk geslapen, zoals al lang niet meer. Mijn slaapkamer, die de frisheid van de noordkant opzuigt, dempt alle geluiden, je waant je in de stilte van een oerbos. In de namiddag heb ik in een strandzetel in de loggia wat gedommeld tot ik gewekt werd door een optrekkend stadstreintje. Station Sundgauer Strasse bevindt zich in vogelvlucht op dertig meter van mijn balkonnetje, achter een groene strook met berken die het kwetteren van de vogels in het ritselen van hun kruinen mengen.

 

Advertenties

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: