De logica van de dictatuur

8 maart 2014

De westerse publieke opinie heeft het moeilijk om het gedrag van een dictatoriale staat in te schatten. Dat komt omdat democratische staten waarin de rechtsstaat functioneert uitgaan van een symbiose tussen politiek, verantwoordelijkheid, staatsbelang en algemeen belang. Maar in dictaturen bestaat die koppeling niet en de democratische staten maken altijd de fout dat ze hun eigen visie projecteren op het gedrag van de dictator, die sluw genoeg is om die vergissing tot op het bot te exploiteren. In dictaturen wordt de buitenlandse politiek overigens bijna uitsluitend bepaald door binnenlandse factoren, die we niet kennen. Die binnenlandse politiek is niet rationeel, maar heeft wel een logica, waarvan de resultaten voor iedereen even zichtbaar als onbegrijpelijk zijn. De dictator heeft geen verantwoordelijkheid. Hij moet zichzelf handhaven, dat is alles. Hij ziet zich genoodzaakt om van zijn medewerkers criminele medeplichtigen te maken, ze in dezelfde schuit te dwingen, met dezelfde riemen te roeien. Die compliciteit, die de strategie van de trawanten bepaalt zonder dat ze daarover afspraken hoeven te maken, verstevigt de positie van de tiran, die met een futiliteit als volkenrecht geen rekening kan houden. De diplomatie gaat schijnbaar voort, maar heeft voor de dictator alleen betekenis als factor om tijd te winnen. Zijn belangrijkste en ultieme machtsinstrument is het ‘eigen’ volk, een idiote massa die opgezweept door propaganda bereid is iedereen dood te slaan.

Advertenties

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: