Executie

10 januari 2014

Was dat mijn droom? In elk geval woonde ik mijn eigen terechtstelling bij. Ik werd naar een tuig geleid dat hakblok en guillotine in zich verenigde. Ik was niet bang, misschien omdat ik de afloop kende. Ik was niet geboeid, misschien omdat ik niet geïnteresseerd was in mijn lot. Ik was niet geblinddoekt, misschien omdat ik op alles neerkeek. De neerploffende messen deerden me niet, ze veroorzaakten alleen maar een bries die mijn wangen deed opbollen. De pogingen van de beul om me het hoofd af te hakken waren tot mislukken gedoemd, misschien omdat het moordtuig afschampte op het gelach van de omstanders, die me knipoogjes (de mannen) en kushandjes (de vrouwen) toewierpen. Ik werd overweldigd door een gevoel van medelijden met de beul, wiens handen en vingers tevergeefs naar weerstand zochten op de steel. Dus schroefde ik met beide handen het hoofd van mijn nek en gooide het in zijn richting, maar voor ik aan zijn voeten insloeg, stak ik in een opwelling van een opwelling mijn tong naar hem uit. Ik raapte mijn hoofd op en bracht het naar de kapper, die het ingezeept en gekscherend op mijn romp plaatste. Vervolgens kocht ik een buskaartje. Onderweg naar huis had ik een fantasie over een onthoofde dubbelganger die in de met bloed bespatte dicky seat van een Triumph 2000 Roadster 1949 naar het kerkhof werd gebracht om er in een woud van vetkaarsen tweedelig te worden bijgezet. Toen ik aanstalten maakte om te ontwaken, was het al te laat.

Advertenties

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: