Stinkvinger

14 september 2013

Het is onwaarschijnlijk dat Steinbrück met zijn digitus impudicus Merkels ruit ingooit.

Advertenties

Determinisme

13 september 2013

Deterministen zijn ideologen die door de openheid van de geschiedenis worden verblind.

Electorale ontslakking

12 september 2013

De Duitse groenen vieren op 22 september Veggie Day.

Simultane Chinezen

11 september 2013

Elke politicus die de Chinese Volksrepubliek bezoekt, kan zelf checken in welke mate hij daar door de leiders wordt gewaardeerd. Word je dialoog met de Chinese leiders consecutief vertaald, dan behoor je helaas tot de tweede orde. De consecutieve vertaling is immers een stroeve vorm van communiceren, de simultane een spontane. Want in een dialoog die simultaan wordt vertaald hebben de gesprekspartners minder tijd om na te denken. Juist omdat de Chinese leiders in al hun voorzichtigheid moeite hebben met spontaneïteit is hun beroep op de simultane vertaling een uitdrukking van de grote waardering die ze voor je koesteren.

Herfst

10 september 2013

Straks zijn mijn bloemen weer naar de knoppen.

Betrapt

9 september 2013

Ik heb al verteld over de trap die van het plantsoen naar het straatniveau van de Sundgauer Strasse klimt. Het gaat om een trap die zijn verstand verloren heeft. De treden zijn weliswaar allemaal even hoog, maar hun oppervlakten lopen op een krankzinnige manier uit elkaar. Op de ene trede kun je een legertent opzetten, op de andere is nauwelijks plaats voor de hiel van een damesschoen. Ik weet niet wanneer die trap gek is geworden, hij ligt er tachtig jaar. Toen ik hier drie jaar geleden kwam wonen was hij al stapel. Halverwege splitst hij zich wigvormig in twee trappen, een verscheurend tafereel. Op de plek van de tweesprong staat een sculptuur van een wolvin die haar jongeren zoogt. Heeft ze de trap de nek overgebeten? Ik zie mijn medebewoners de trap afdalen en beklimmen. Ik ben bang dat ze hun onderlichaam ontwrichten, ze stappen alsof ze op het punt staan hun torso af te gooien. Hebben ze de koeienziekte? Het lucht me op dat ik mezelf niet hoef te observeren als ik de trap afdaal of beklim.

Wannsee, een gespannen boog

8 september 2013

Vannacht een confrontatie met Samuel Pepys, staand op het bordes van de Wannseevilla. Hij plaste na een wolkbreuk in het meer, in een huizenhoge rondboog waarin de zon met al haar facetten schitterde. Hij merkte dat ik hem gadesloeg en met een luide stem die het onmogelijk maakte om te peilen naar de stemming waarin hij verkeerde, schreeuwde hij me toe: ‘Ik heb niet het gevoel dat ik iets mis als ik in de Wannsee pis.’

Flessengeluk

7 september 2013

‘s nachts
zal ik het binnenste
van een fles zijn

een fles
die met me keldert
met haar donkerte
en een naam
die lak aan etiquette heeft

(en ik maar ademhalen
in mijn hals
met mijn handen om mijn buik)

daar word ik
dankzij het stof
en bij gebrek aan licht
en overdadig liggen
achter tralies
een beter goed
verfijnd haast
zij het niet door spoed

nog later
strokend met processen
(en een juten zak over mijn hoofd dat al van jut is)
word ik
– gezondheid! –
wegens het beantwoorden
van retorische vragen
terecht gesteld.

Slakkengang

6 september 2013

Als ik mijn flat verlaat, moet ik na het doorkruisen van een soort hofje van olijven enkele treden beklimmen om het straatniveau te halen. Op die treden heerst een druk verkeer van bruine slakken die daar al een paar weken in een haast gewijde stilte woeden. Mensenvoeten richten er een slijmbad aan, want bloed komt er niet aan te pas. Het is een kunst tussen die frêle, naakte lichaampjes, die als in cognac gedoopte sigaren glanzen, te laveren zonder een veeg toe te voegen aan dat surreële stilleven van platgetreden paden. Overdag steek ik zelf mijn voelsprieten uit en weiger ik mee te werken aan het tot stand komen van dat slijmerige work in progress, maar als ik ’s nachts met mijn hoofd in het zand thuiskom schreeuwt mijn mat dat ik mijn voeten in onschuld veeg.

Lof der walvissen

5 september 2013

Altijd weer verheug ik me over het spuiten der walvissen, het spannen der baleinen, de zeekanaries omdat ze zo heten, hun onderwaterfluiten, het pronken der bultruggen, hun wespentailles waar hun staart begint. Altijd in hun element, in en uit het water en daartussen, in de lagen waarin ze hoogte winnen. Ze hangen aan de fonteinen die ze maken, ze zijn niet alleen in hun slaap verdiept; ze schuwen het netwerk, slank want uitgelogd.