Postelectoraal

23 september 2013

De kiesoverwinning van de Duitse christendemocraten bewijst dat Europese politiek in Duitsland voorgoed tot de binnenlandse politiek behoort. Geconfronteerd met de eurocrisis waren alle andere thema’s voor de Duitsers van ondergeschikt belang. Merkels critici in de zwakke eurolanden moeten beseffen: een laks eurobeleid had wellicht tot een triomfale intocht van het reactionairste revanchisme in het Duitse parlement geleid. Zo’n intrede had een gevaar kunnen opleveren dat nu bezworen is: een naar hegemonie strevend Duitsland in het hart van Europa.

Los van de directe actualiteit wordt in alle commentaren een fundamenteel gegeven altijd over het hoofd gezien: Polen, dat voortdurend aandringt op een nog grotere Duitse rol in de verdediging van de euro, zou zelf de moed moeten hebben om tot de eurozone toe te treden. Het lidmaatschap van een groot, welvarend, belangrijk en goed bestuurd land als Polen, dat voor de eerste keer in zijn geschiedenis uitstekende relaties met Duitsland onderhoudt, zou een aantal vooroordelen tegen Berlijn kunnen slopen. Het zou de Europese Unie in haar geheel verstevigen en degenen in de eurozone meer gehoor verschaffen die beseffen dat het in toom houden van nationale begrotingen een absolute voorwaarde is voor het consolideren van de Europese Unie en het handhaven van de sociale rechtvaardigheid op lange termijn.

Advertenties

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: