Slakkengang

6 september 2013

Als ik mijn flat verlaat, moet ik na het doorkruisen van een soort hofje van olijven enkele treden beklimmen om het straatniveau te halen. Op die treden heerst een druk verkeer van bruine slakken die daar al een paar weken in een haast gewijde stilte woeden. Mensenvoeten richten er een slijmbad aan, want bloed komt er niet aan te pas. Het is een kunst tussen die frêle, naakte lichaampjes, die als in cognac gedoopte sigaren glanzen, te laveren zonder een veeg toe te voegen aan dat surreële stilleven van platgetreden paden. Overdag steek ik zelf mijn voelsprieten uit en weiger ik mee te werken aan het tot stand komen van dat slijmerige work in progress, maar als ik ’s nachts met mijn hoofd in het zand thuiskom schreeuwt mijn mat dat ik mijn voeten in onschuld veeg.

Advertenties

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: