Altijd weer het slot

24 augustus 2013

Berlijn. Een centrum is er sedert 1945 niet meer geweest, niet in West- en niet in Oost-Berlijn. En voordien? Het centrum is er altijd op drift, soms tref je het aan in de periferie.

Omdat het centrum nomadisch is, is het eerder een zoekende naar dan een dolende in de woestijn: dorst naar zand. Maar dat is overal en nog altijd zo in Berlijn.

Op het Alexanderplein sta je aan de rand van een afgrond. Het plein wordt weggezogen door vacuüms die daar goed zichtbaar zijn, ook de wind verliest er zijn weg.

Vanuit de verte wenkt de televisietoren, maar aan zijn voet, die een omkraagde nek is, word je van je stuk gebracht.

Bij gebrek aan een centrum is er tussen beide armen van de Spree, waar ooit het Paleis van de Republiek oprees, een middenrif, museumeiland genaamd. De gebouwen zijn ontweide dinosaurussen die met holle schedels snuffelen naar hun ruggengraat.

Daar verrijst een slot dat nu al op zoek is naar de schaamte waarmee het in de grond kan zakken.

Advertenties

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: