Vanzelfsprekend

21 juni 2013

In Berlijn ben ik een legende, niet wegens mijn talenten, die niemand kent, maar wegens mijn niesbuien, die homerisch zijn. Ze dwingen tot ver uit de buurt bewondering en respect af, nog het meest van de oude mevrouw Starzonek boven me, die er helemaal van is opgefleurd. Laatst vroeg ze me waar ik de moed, de kracht, de lucht en de regelmaat vandaan bleef halen.

Toen ik daarnet de droge lakens in mijn slaapkamer probeerde op te vouwen, werd mijn niesbui, vijf meter lager, buiten, op straat, onderschept door een passant die – zeker een stem die op zoek was naar een band – ‘Gesundheit’ riep.

Daarmee was mijn eenakter gedoemd om een sketch te worden. Zonder aanzien van de persoon gooide ik door het vliegenraam een blindgeboren ‘danke’ in de heldere dag.

De passant moest al wat verder gevorderd zijn, want het ‘bitte’ hoorde ik nu al zonder grint in de stem, die zich van haar wandelende oorsprong had losgemaakt. Ze was al helemaal vanzelfsprekend, die stem.

Advertenties

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: