Oostende

18 juni 2013

Charlottenburg. Via de Wielandstrasse noordwaarts. Langs het Walter-Benjamin-plein. Het stroboscopische plein werpt me terug op de koninklijke zuilen van Oostende die de oceaan in moten hakken. Passages, colonnades. Maar te naakt en te streng is dit Berlijnse stenen raster voor de vlinderende geest van Benjamin.

Ik heb geen hoop in de Krumme Strasse – die straat vol verleiding en gevaar – nog sporen aan te treffen van de adressen die de kleine Walter Benjamin omstreeks 1900 hebben geboeid. De ziel van het afgeleefde is gestorven: de stedelijke leeszaal met zijn ijzeren gaanderijen; de winkel met schrijfwaren en de Nick-Carter-boekjes als dekmantel van de donkere schoot waarin de buit van de aanstootgevende geschriften lonkt.

Niets van wat Benjamin in zijn ‘Berliner Kindheit um 1900’ beschrijft, is bewaard gebleven. Niets? Ik bereid me op een finale teleurstelling voor als ik na het dwarsen van de Zillestrasse de op een punt toelopende draad van de Krumme Strasse haast helemaal heb opgerold. Plots een rode bakstenen muur. Een schok. Dit is zowaar de ternauwernood aan de slopershamer ontsnapte gevel van het stedelijke zwembad, voltooid in 1898, dat Benjamin met zo veel gemengde gevoelens heeft gefrequenteerd.

De kleine Benjamin verheugde zich over elke waterverversing, omdat dan het bordje ‘tijdelijk gesloten’ uitstel van executie bood. Maar hebben de grimassende snoeten van de zeeduivels die met hun roofgebit uit de façade springen de jongen niet de daver op het lijf gejaagd? Daarover geen woord. Het kabaal van de stemmen, dat zich met het bruisen van de leidingen vermengde, irriteerde hem nog het meest. In het bassin nam Benjamin afscheid van de bovenwereld, daalde af in de binnenste massa van het watergewelf: een koele borst van een schele godin die zijn bestaan daarboven uitwiste.

En in de Krumme Strasse van Berlijn sta ik plots op het stroboscopische strand van Oostende. Een diffuse golf van stemmen, hier en daar doorboord door de piek van een al te schelle kinderstem als een dolk door een tapijt.

Advertenties

Eén reactie to “Oostende”

  1. Robert said

    Ik heb jaren gewoond in Portbou Catalunya waar Benjamin begraven ligt. Er zijn ook nog spullen van hem in het gemeentehuis opgeborgen.

    Like

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: