Europa

17 maart 2013

Europa wordt via de Eurozone geconfisqueerd door de zogenaamde Europese politieke elites, die zelf ruziënd (Griekenland, Italië en Frankrijk tegen Duitsland, Nederland en Finland) over de grond rollen. Een fraai exempel. De Europese gedachte was een tamelijk tastbaar goed vóór de invoering van de euro, maar dat hoge goed is in de rook van de aangebrande munt opgegaan. Het vertrouwen in de leiders? Dat manifesteerde zich gisteren in de zichtbare lange rijen aan de geldautomaten (Cyprus) en manifesteert zich vandaag en morgen zeker in de onzichtbare bewegingen van de spaardeposito’s in de landen van de eurozone.

De wals wordt ingewisseld voor woestere dansen, geïnspireerd door de verhitte grond onder de voeten (de vulkaan). De serieuze ceremoniemeesters (Bundesbank) zijn vervangen door schaapachtig lachende dj’s (Mario Draghi). Een eenvoudige waarheid wordt over het hoofd gezien: er zijn alleen nog Europese structuren, maar vermolmd. De democratische substantie wordt aan de randen van de Unie aangevreten. De politieke elites vernietigen Europa. De euro is het zwarte gat waarin we allemaal verdwijnen.

In zijn pas verschenen boek Der gefesselte Riese – Europas letzte Chance, klaagt Martin Schulz, de sociaaldemocratische voorzitter van het Europese parlement, dat de Europese regeringen, incluis Duitsland, hun zwarte pieten altijd doorspelen naar de Europese instellingen. Maar wat doet het Europese parlement om de uitholling van de fragiele democratieën in Zuid- en Oost-Europa aan te klagen, tegen te gaan, te blokkeren en ongedaan te maken? Het Europese parlement zou zich als de behoeder van de democratieën scherp kunnen profileren, maar daar is geen sprake van. De voorzitters en fractieleiders houden hun mond. Ze doen dat omdat ze de cohesie van hun supernationale fracties, die even tegennatuurlijk zijn als het verbond van de uiteenlopende economieën en de diverse sociale systemen waarin de euro is ingevoerd, niet willen torpederen. Het doel is zelfbehoud.

In het Europese parlement horen we veel pleidooien voor het invoeren van euro-obligaties, maar nauwelijks een onvertogen woord over de anticonstitutionele machtsgreep van een Viktor Orbán in Hongarije, geen enkele duidelijke aanklacht van de liberalen en de sociaaldemocraten tegen het staatsgangsterisme van de zogenaamde liberalen en socialisten in de Roemeense regering. Kijk naar een Verhofstadt, die beroemd is voor zijn molenwieken als fractievoorzitter van de Europese liberalen, terwijl iedereen zou wensen: verplaats wat minder lucht en verlucht wat meer plaats.

Toch een woord van lof voor de christendemocrate Viviane Reding, die als een vrouwelijke Don Quichot en bevoegd Europees Justitiecommissaris de desastreuze ontwikkelingen aan de rand van Europa volgt, bekritiseert en met consequenties dreigt. Ze lijkt op een verloren post te staan. Waarom wordt ze niet wat meer gesteund door het Europees parlement, dat in een dodelijk narcisme is verstard en als een oude vrek onafgebroken zijn eigen centen zit te tellen? Waarom wordt Reding niet wat meer gesteund door de rest van de Europese Commissie? De reacties van Barroso en Van Rompuy zijn uitgesproken lauw, ze schuiven alles op de lange baan.

Het Europese huis? De Duitsers dokken voor hun zitplaats in de bel-etage (maar worden daarvoor toch vanaf de straat bespuwd), de Grieken en Cyprioten zwoegen in de later opgetrokken varkenskotten achteraan en in het aanpalende bordeel vereffenen Hongaren, Roemenen en Bulgaren oude rekeningen. Werkelijk, het Europese huis ziet eruit als een Vlaamse koterij. In de keuken wordt de soep weldra even heet gegeten als ze wordt opgediend. En niemand kan er zo veel van eten als hij zou willen kotsen.

Advertenties

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: