Home and to bed

14 januari 2013

Vannacht kwam Samuel Pepys in een van mijn dromen aankloppen, ik had hem wel herkend, maar niet verwacht. Natuurlijk liet ik hem erin, al wist ik niet waarin. Ik prees hem voor zijn ijzeren geheugen, zonder ironie. Toen ik een aantal weken geleden zijn dagboek begon te lezen, meende ik dat hij zijn belevenissen dagelijks bijhield, tot ik op een passage stuitte waaruit bleek dat hij vaak in blokken van vier of vijf dagen werkt. Het komt voor dat hij op één dag de gebeurtenissen van een hele afgelopen week noteert. Des te meer bewonder ik zijn vermogen om zo veel details in zijn geheugen op te slaan en ze later zo nauwkeurig te reproduceren. Zelf is hij het daarmee niet eens. Hij verwerpt mijn lof. Hij klaagt over zijn rotgeheugen. Als bewijs voert hij aan dat hij in de periode dat hij zijn dagboek bijhield zijn trouwdag vergat. Meer nog: ‘In 1669 herinner ik me niet meer in welk jaar ik mijn blaasoperatie heb ondergaan.’ Om zijn argumenten kracht bij te zetten haalt hij een nog sterker voorbeeld van zijn vergeetachtigheid aan: ‘Ik herinner me zelfs niet meer in welk jaar ik met Sir William Coventry het gesprek voerde over de kwestie of ik mijn dagboek nu al tien of nog maar acht jaar bijhield.’ Hij verwijst naar een dagboekpassage van 18 januari 1661 waarin hij een arts vraagt of er geen remedie bestaat waarmee hij zijn slecht geheugen kan bestrijden. Als ik opmerk dat hij na 352 jaar wel een bijzonder goed geheugen voor zijn vergeetachtigheid heeft, schatert hij het uit, al zeggende ‘and indeed I am very much pleased with your remarks…’ En ik had zijn zin kunnen afmaken met een ‘home and to bed’, ware het niet dat we daar al waren.

Advertenties

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: