Verongelukt

6 januari 2013

Op zondag 1 april 1973 arriveerde ik, 23 jaar, na een lange treinreis in alle vroegte in West-Berlijn, waar ik – tot mijn terugkeer naar België – bijna twee jaar bleef. Ik had een kamer in een woning in de Ihnestrasse nummer 54, Dahlem, niet ver van het metrostation Thielplatz.

Het zonderlinge is dat ik nu, bijna veertig jaar later, slechts op een boogschot van mijn eerste Berlijnse adres woon. Als ik nu het huis passeer waar ik destijds at en sliep, doemt in de eerste plaats het beeld van een grote zwarte houten scheepskoffer op. Daarin zaten de boeken die een paar weken na mijn aankomst aanspoelden in de stad die door haar ommuring ook een eiland was. Destijds bestudeerde ik Mulisch’ De toekomst van gisteren, een boek dat al even mislukt was als ikzelf.

Op het moment dat ik die herinnering vier decennia later in de Berlijnse Sundgauer Strasse noteer, bedenk ik dat ik nu zelf een boek zou kunnen schrijven dat Het verleden van morgen heet en dat gaat over een man die vijfendertig jaar nadat hij uit de geamputeerde stad is gevlucht, terugkeert naar de geheelde plek om er ongestoord na te denken over het ongeluk dat hem getroffen heeft. Maar hij is niet ongelukkig. De stad kan hem eindelijk verteren. De muren zijn gesloopt. Het ongeluk verongelukt.

Advertenties

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: